غـــــــــــــزل

67

شفاعت ريحان

یو عبادت وروسته له هره ملاقاته کوم
ستا په لېدو مې رب ته نفل دوه رکاته کوم

ته دې دا غوږ لږ را نژدې کړه په مادومره ګران یې
لمونځ مې خپل ځان ته ، او دعا جانانه تاته کوم

په نیمه شپه ستا د دردونو او یادو پر کعبه
د عشق طواف مې د غزلو و رڼاته کوم

چې پر یارۍ مو د بېلتون خاورې امبار امبار شوې
هر ماځیګر به انتظار د راتلو چاته کوم؟

په دې بې ميني او بې خونده دنیاګۍ کې یاره!
د محبت اذان د خپل زړه له جوماته کوم

دا یو عادت مې ” شفاعته! له پخوا لرمه
درنې ګېلې مې له وړو سلګیو شاته کوم

 

شریکول

ځواب پريږدي

مهربانی وکړي خپله تبصره وليکئ!
خپل نوم وليکئ