حالا که در رشته دلخوا ام موفق شدم چه مسؤلیت به دوش من است؟

نویسنده: محمد نعیم حماد

حمد و ثنا خدایﷻراست، که قضا و قدر(اندازه یی هر چیز را مقدر کرده است) و درود بی پایان بر ارواح دُرفشان سیدالکونین ناجی بشریت حضرت محمد ﷺ باد.
امابعد: در نخست موفقیت متعلمان مکاتب سراسر میهن عزیز ما (افغانستان)را در امتحان کانکور تبریک وتهنیت عرض می دارم، از بارگاه ایزد منان توفیق بیشتری را در عرصه تعلیم وتعلم شان خواهانم.
محصلین عزیز!
اینک گام بالاتری را برداشتید، وسعی کنید به آنچه واقف نیستید آن را دریابید، و چراغ ظلمت را با نورانیت و معنویت علم تان خاموش سازید.
شما آینده ساز این کشور رنجور اید، کشوری که از دست خون خواران سفاک و غلامان حلقه به گوش آن هزاران جرحه بر دل دارد.
ونگزارید که دیگر دامنه فقر وتنگدستی، بی خبری از تاریخ پنج هزار ساله نیاکان ما، استعمار، اشغال دین وطن، جنگ سرد و گرم، تعصبات قوم گرایی و سمت گرایی گریبان ما را فراگیرد.
باید خود ما معماران این کشور شویم، مولانا جلاالدین محمد بلخی چه خوش سروده است:
هیچ کس از پیش خود چیزی نشد
هیچ آهن خنجری تـــــــیزی نشــــد
در احیا وباسازی وطن خویش از هیچ گونه سعی وتلاش دریغ نه ورزیم، خود مان پاسبان و مدافیع دین وطن خود باشیم، و به چپاول گران وغارت گران موقیع ندهیم که همه هستی میهن گلگون ما را به سرقت برند، و اجازه ندهیم که به نام های مختلف و نقاب های مفشن به اهداف اصلی خود نایل گردند.
آنانکه به بهانه باسازی افغانستان می آیند در قبال کمک وهمکاری، اهداف شوم خود را تطبیق می کنند، طوری نمونه: پروژه یی است به غرض اعمار پُل و پُلچک کنفرانس های را دایر می کند زیر عنواوین ارزش دیموکراسی در جامعه، حقوق زن، کمک به اطفال معیوب و…خوب اهداف اساسی آنها چیزی دیگری می باشد بخاطر که توجه مسلمانان پاک بین را به خود جلب نکنند، دست به چنین باسازی وتعمیر می زنند.
مسؤلیت یک جوان محصل در جامع و ساحه اکادمیک پوهنتون چه می باشد؟
کفار و همکاران آن(یهود و نصارا و….) شب و روز در تسخیر افکار وعقیده راسخ مؤمنان صادق و مصلح هستند، کوشش زیاد می کنند، هزینه هنگفت را به خرچ می رسانند، تا ما را مصروف اشغال و استعمار کنند، آنچه که منفعت دنیوی واخروی دارد، و سبب رفاء و نجات مسلمانان می شود از میان ما بر داشته، و در چنین بی توجوهی، ما را در دام هلاکت گرفتار می کند.
جوان مسلمان! آن وقت که به سیم و زر برابر است نباید از دست دهیم، لباس زهد و تقوا همیش در تن ما، و از عبادت پروردگارﷻ خویش یک لحظه یی هم نباید غافل باشیم، اوقات اضافی خود را نباید صرف مجالس شب هنگام، ورقه زنی (قطعه بازی)، چکه لدو ، بازی های کامپیوتر و مبایل، صحبت های بی مورد و بی جا(لهولهب) کنیم.
حلقه های فکری داشته باشیم، به آنچه می اندیشیم به دیگران ابلاغ کنیم، وعظ و نصیحت را کار کرد دعوت خود بشماریم، به احکام شرع به طور کامل وعزم راسخ چنگ زنیم، هر فعل و عمل را که می نگریم و با احکام الهیﷻ و ارشادات نبویﷺ در تصادم می باشد، با جدیت منع کرده، و با این کار وجیبه ایمانی خود را ادا سازیم.
دایره درس و مطالعه ما از مضامین صنفی باید فراگیر باشد، تنها محور فکر ما وابسته به چند کتاب و چپتر نباشد.
مطالعه بیرونی داشته باشیم، در رابطه به یک موضوع مراجعه به کتابخانه کنیم، مضامین و محتویات عام فهم را جستجو کنیم، و به همصنفیان خود شریک سازیم.
با استادان و همصنفیان خود روابط حسنه داشته باشیم، اخلاق محمدیﷺ را سر مشق زنده گی خود قرار دهیم، و متأثر از فرهنگ نایاب اسلامی خود باشیم، و به مدعیان کاذب (مستشرقین) فرصت ندهیم، که در لباس میش کار گرگان را کنند.
(و ما علينا الا البلاغ).

اړوند مطالب

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

Close