در یاد شهید راه حق مولانا سمیع الحق!

ابو صهیب حقانی

دشمنان اسلام که همیشه مترصد فرصت و به دنبال ضربه به اسلام و مسلمانان اند بار دگر فاجعه آفریدند و طی یک عمل ناجوانمردانه و بزدلانه یکی از علمای بزرگ کشور همسایه پاکستان را به طرز دردناک و فجیع به شهادت رساندند.

انا لله و انا الیه راجعون

او که در گفتار و کردارش، در نشست و برخاست اش، در دیدار و شنیدارش هر لحظه و هرگاه عشق به اسلام و محبت به مسلمانان موج می‌زد.

او که شب ها در نیمه های شب برای پیروزی مسلمانان دست به دعاء و روزها با استفاده از هر فرصت علیه استکبار و استعمار سخن رانده و برای امت اسلامی حیثیت “ناصح امین” را داشت.

او که به شمشیر عزت مسلمانان؛ یعنی جهاد فی سبیل الله بسی فخر کرده و بر طاغوت وقت (امریکا) و دیگر جبابره زمان چنان می‌خشمید که گاهی از غصه و غم اشک و خشم شان درهم می‌آمیخت و با فریادهای کفر شکن و سخنان آتشین خود خواب راحت و آسایش دشمنان خوش آشام را بر هم زده و یاد علمای حقگوی اسلاف را زنده کرده بود.

آری ا‌و جناب مولانا سمیع الحق – رحمه الله – بود کسی که نامش، قیادتش، فکرش، نگاهش، درسش، دعایش، پندش و سخنش همه و همه سرشار از حکمت و درایت بوده و چنان حکیم و دلسوز بود که در مسند درس و مجلس شان روحیه ایمانی و سلحشوری آدم تازه می‌گردید.

شهادت دردناک و رقت انگیز مولانا سمیع الحق حقانی، ریاست و شیخ الحدیث دارالعلوم حقانیه، پیشوای دینی در سیاست، و عالم برجسته در قیادت و رهبری علمای پاکستان واقعا المیه دردناکی بود که قلب مسلمانان را به شدت جریحه دار ساخت.

مولانا، استاد عریزی بود که همه شیفتگان علم و طالبانِ حدیث وقتی پای درس شان می‌نشست نه تنها از محضرشان علم آموخته؛ بلکه غیرت، درد، دلسوزی، بیداری و مبارزه را نیز یاد می‌گرفتند و حضورشان در پایگاه بزرگ علمی “دارالعلوم حقانیه” همواره موجب مسرت، خوشی و قوت قلب شاگردان و دوست‌داران شان می‌گردید.

فقدان مولانا سمیع الحق – رحمه الله – الحق که بسی سخت و طاقت فرساست؛ اما با ایمان به آیه های صبر و شکیبایی و با افتخار به قاموس مقدس شهادت (که عمری آرزوی قلبی حضرت مولانا بود) و با زنده بودن راه و فکر علمای ربانی و ایدئولوژی دانشمندان مبارز و حقانی، نه اینکه با ریخته شدن خون مظلومانه شان کمرنگ می‌شود بلکه ضمن دلالت بر حقانیت راه شان، سبب بیداری و انگیزه در بین پیروان شان می‌شود.

با تمام درد با مولانایی که همواره صدای مظلومیت ملت های مظلوم (بالاخص ملت مظلوم افغانستان) در سطح منطقه و جهان بود وداع گفته و ضمن تبریک شهادت و حُسن خاتمه شان از رب العالمین جنت الفردوس را برای شان مسئلت داریم‌.

نسأل الله العظيم رب العرش العظيم أن يتقبله في الشهداء

وأن يرزق أهله الصبر و الرضاء.

اړوند مطالب

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

Close