زبان گنگ رسانه ها در باب قهرمانی افغان ها

نويسنده: حبیبی سمنگانی

چالش ها و پرسش های زیادی هنوز هم در راستای صلح و آیندهء افغانستان جواب نیافته است. بلکه با پیشرفت مذکرات میان طالبان و امریکایی ها، سوال های تازه ای در اذهان افغان ها، کشورهای همسایه و جامعهء جهانی پیدا شده است. اگر از یکسو سرنوشت اداره کابل زیر سوال رفته است. از سوی دیگر، نگرانی ها دربارهء نقش طالبان پس از خروج نظامیان خارجی وجود دارد

مطبوعات یا رسانه های خبری در چنین وضعیت، مسئولیت دارند که حل این چالش ها و جواب پرسش ها را از جهت های دخیل و ذی ربط و یا هم از آگاهان پخته و باتجربه دریافت نموده، با مردم شریک بسازند. البته، مهم این نیست که برخورد رسانه ها نرم باشد یا تند، مهم اینست که آیا رسانه های که خود را آزاد و مستقل می پندارند، بی طرفی خود را حفظ می کنند یا خیر ؟

خروج نیروهایی خارجی به ویژه امریکایی از افغانستان دو بُعد مهم دارد، اولا ؛ نجات افغانستان از تسلط اشغالگران، ثانیاً ؛ چگونگی افغانستان پس از پایان اشغال

مناسب این بود رسانه ها چنانکه نگرانی های جدی و زیادی را در مورد چگونگی افغانستان پس از پایان اشغال مطرح کرده اند و غوغای بزرگی را برپا کرده اند که افغان ها با کدام جنجال ها و مشکلات مواجه شدنی هستند. باید اندکی به بعد اوّلی هم می پرداختند و از افغان ها تقدیر می کردند که چگونه تاریخ زرین نیاکان خود را تکرار کردند، امپراتوری دیگری را هم در نتیجهء هژده سال مقاومت و مبارزه بالاخره شکست دادند و استقلال خود را در بدل قربانی های فراموش ناشدنی و باور نکردنی بدست آوردند

اما با تاسف باید گفت، بیشتر رسانه های که در هژده سال اخیر همواره نقش منفی بازی کرده اند، هم اکنون نیز چنان جلوه می دهند گویا افغان ها با مبارزه و مقاومت در برابر قوت های استعمارگر و اشغالگر، جرم نابخشودنیِ را مرتکب شده اند. بیشتر رسانه های غربی که کانال ها و سایت های مستقل برای مخاطبین افغان دارند (مثلا ؛ بی بی سی، رادیو آزادی، صدای آلمان وغیره) اندکی هم جرات اخلاقی ندارند که از قربانی های تاریخی افغان ها در راستای مبارزهء آزادی خواهی در برابر امریکا و ناتو یاد بکنند. همچنان رسانه های ظاهراً افغانی که همواره در برابر ارزش های دینی، ملی و فرهنگی افغان ها سنگر گرفته اند، اندرین باب زبان های شان گنگ است.

مطبوعات غربی خود را همواره حامیان مقاومت گران نشان می دهند. بلی، حامیان کسانی که در برابر یک نظام یا دولت قیام می کنند و خواستار نابودی یا دگرگونی آن می باشند. ما نه تنها در خیزش های «بهار عرب» بلکه در تظاهرات، منازعات و جنجال های داخلی کشورها می بینیم که ایشان به پشتیبانی از جهت های مقابل با نظام و دولت می پردازند. در حالی که هدف واقعی ایشان ترویج شورش و کشمکش ها دران کشور می باشد، اما ظاهرا چنان جلوه می دهند گویا در همّ و غم قشر مظلوم آن کشور می سوزند

اما در باب افغانستان، هیچگاهی هم این رسانه ها جرات نکردند حد اقل از سخت کوشی، حوصله مندی و استقامت باور نکردنی افغان ها در برابر یگانه ابر قدرت عصر امروزی و هم پیمانان آن، حرف بزنند. راپورهای یکطرفه، مغرضانه و دور از واقعیت این رسانه ها، شلاق های محکم بر اصول و موازین ژورنالیسم بود. تا امروز، این رسانه ها با پشتیبانی از سیاست های استعماری، تلاش دارند شکست امریکا در افغانستان را «فاجعه» جلوه بدهند و افغان ها را نکوهش و ملامت بکنند

 

 

 

اړوند مطالب

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

Close