نشست مسکو؛ موقف منطقی و برد سیاسی طالبان

حبیبی سمنګانی

سال گذشته، هرگاه ترامپ استراتژی وحشیانهء خود را که همراه با افزایش نیروهای امریکایی در افغانستان بود اعلان کرد، از سوی اشرف غنی و ادارۀ او استقبال گرم شد. اشرف غنی در سخنرانی خود در نشست عمومی سازمان ملل گفت : «ما از این استراتژی، که اکنون ما را در مسیر اطمینان بخشی قرار می دهد استقبال می کنیم. مردم افغانستان سال هاست در جستجوی چنین عزمی به آمریکا چشم دوخته اند». غنی امیدوار بود که ترامپ با افزایش نیروها، بمباران ها، عملیات های شب هنگام و تقویهء ادارۀ مزدور می تواند مقاومت آزادی خواهانهء افغان ها را سرکوب بکند. در حالی که زورگویی در برابر افغان ها همواره عواقب ناگواری داشته است.

ترامپ همه نیرو و توانایی خود را به کار انداخت، بمباران ها و عملیات های شبانه به شکل بی سابقه افزایش یافت، واشنگتن پوست در یک راپور خود خبر داد که نیروهای امریکایی از اگست (یعنی آغاز استراتژی جنگی ترامپ) تا دسمبر ۲۰۱۷م دو هزار حملهء هوایی در افغانستان انجام داده است، سلسلهء افزایش بمباران ها در سال ۲۰۱۸م نیز ادامه یافت، حتی یوناما در راپور اخیر خود اعتراف کرد که تلفات ملکی در اثر حملات هوایی در ۶ ماه اول امسال ۵۲ در صد افزایش یافته است. اما چنانکه پیش بینی می شد این استراتژی هم بالاخره ناکام شد، ترامپ پس از یکسال این واقعیت تلخ را درک کرد که از راه نظامی پیروز نمی شود، بناءً به گفتگوهای مستقیم با طالبان انعطاف نشان داد.

امریکایی ها (به ویژه ترامپ) بالاخره به این وادار شدند که بدون ادارۀ دست نشانده کابل، با طالبان به گونهء مستقیم حرف بزنند. زیرا ادارۀ کابل با همه همکاری ها و پشتیبانی های امریکا و جهان غرب نتوانست اهمیت و افادیت نقش خود را ثابت بکند و حتی نتوانست برنامه ها و توطئه های را که امریکا به سرپرستی مالی و مادی خود در اختیار رژیم گذاشته بود (مثلا : تحصن ها، نشست های نمایشی، فشارهای مذهبی و…….) مؤثر ثابت بکند. ناکامی ها و رسوایی های رژیم در عرصه های سیاسی و نظامی از نگاه هیچکسی مخفی نمانده است. امریکا از ابتدا می دانست که ادارۀ کابل توان مندی گفتگو برای حل معضل افغانستان را ندارد. اما برای ضیاع وقت و فریب دادن جامعهء جهانی، موضوع مذاکره را (ظاهراً) به ادارۀ بی اختیار کابل سپرده بود. اما پس از شکست فاش در عرصهء نظامی به واقعیت پذیری رو آورد و وارد گفتگوی مستقیم با امارت اسلامی شد.

چند روز پیش، وزارت امور خارجهء ادارۀ کابل از عدم اشتراک در نشست مسکو خبر داد، ادارۀ کابل ادعا دارد که چون این نشست به رهبری ادارۀ کابل صورت نمی گیرد، لهذا از اشتراک در آن خودداری می کند. در حالی که این واقعیت را همه می دانند که برای اشتراک درین نشست از امریکا اجازه نیافته است.

امریکا در سالهای گذشته با مصارف ملیون ها دالر، ده ها نشست های بین المللی به اصطلاح به رهبری ادارۀ دست نشانده کابل در شهرهای بزرگ جهان برگزار نموده است، سوال اینست که آن نشست ها چه نتیجه ای مثبت داشته است ؟ یگانه چیزی که ازان نشست ها به یاد مردم مانده است مطالبهء پول و تقاضای همکاری های مالی بوده و بس. پول و همکاری های که به اندازۀ ملیاردها دالر سرازیر شد و لیکن سودی آن نه به مردم رسید و نه به کشور. پول و همکاری های که بر ضد افغان ها و برای ترویج فساد صرف شد و یا هم به کیسه های غداران و خائنان رفت. آیا آن نشست ها دست آورد دیگری داشته است ؟ هرگز نه. اگر رهبری این یک نشست مسکو به ادارۀ فاسد کابل سپرده نشد، چه تاوان و زیانی داشت ؟

بالمقابل، امارت اسلامی نه برای حل عارضی و چند روزی (یعنی مطالبات مادی و مالی)، بلکه برای حل اساسی و دائمی معضلهء کشور، با جهانیان به ویژه با کشورهای مهم منطقه وارد گفتگو شده است، امارت اسلامی از طریق چنین نشست ها به جامعهء جهانی روشن می سازد که حل جنجال افغانستان در اعزام عساکر اضافی، تداوم اشغال و تشدید بمباران ها و عملیات های شبانه نیست. افغان ها زمانی به امنیت و آرامش واقعی می رسند که قدرت های بزرگ جهانی به ویژه امریکای اشغالگر از اهداف شوم خود در افغانستان دست بردار شوند و از خاک افغانستان به حیث پایگاه نظامی خود در برابر افغان ها و کشورهای منطقه بهره برداری نکنند. بلی، صدها ملیارد دالری که ظاهراً به نام افغان ها به افغانستان آمد و در حقیقت به اهداف شوم و استعمارگرانه خرج شد و یا به کیسه های مقامات فاسد رژیم رفت، مشکل افغان ها را حل نمی کند. واقعیت اینست که بر آنچه طالبان پافشاری دارند، بهترین گزینه برای حل مشکل افغان ها است.

امریکا و ادارۀ کابل که به نشست های نمایشی و فرمایشی عادت کرده اند، هیچگاه جرات ندارند موقف طالبان از زبان طالبان به جهانیان برسد. آن ها همواره کوشیده اند طالبان را دور از منطق و فراست سیاسی معرفی بکنند. اما لله الحمد، فعالیت های دفتر سیاسی امارت اسلامی در قطر در قدم اول و اشتراک طالبان در چنین نشست های بی طرف و آزاد در قدم دوم ثابت ساخته است که امریکایی ها و ادارۀ کابل نه تنها در عرصهء نظامی، بلکه در عرصهء سیاست، منطق و دیالوگ نیز توان مقابله با طالبان را ندارند. از همینست که به بهانه های غیر معقول و توجیه ناپذیر با نشست مسکو مقاطعه کردند. امریکا باید این حقیقت را درک بکند چنانکه امروز امادۀ گفتگوهای مستقیم شده است، روزی برای نجات از منجلاب افغانستان به چنین نشست ها هم رو خواهد آورد.

اړوند مطالب

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

Close