يتيم او خياط

ليکوال : امين وردګ

سرې سترګې ، وچې شونډې ، ببر سر او شلېدلې جامې د خياطۍ دروازې ته و دريدلو ؛ خياط پوښتنه ترې وکړه : هلکه څه غواړې ؟

ماشوم ناړې تېرې کړې او غږ يې په ستوني کې بند بند شو ، وايي : کاکا هغه زما رخت درسره دى ؟

خياط ورته وويل : هو… خو لامې “جامې” نه دي درته ګنډلې ، رختونه ډېر دي ؛ خو ځه اختر ته خو لا څو ورځې پاتې دي ، درته ګنډم يې ان شاءالله !

د ماشوم خبرې سلګيو واخيستلې ؛ وايي : که خفه کېږې نه ؛ نو د هغو جامو پر ځاى بيرغونه راته وګنډه ؛ پلار ، مور او مشر ورور مې شهيدان شول ؛ د هغوى قبرونو ته جنډۍ ترې جوړوم !

ما ورمنډه کړه او بې اختياره مې ماشوم په غېږه کې ټينګ ونيولو ؛ مال ګرانه زه د پلار او دغه خياط د ورور يو ، هېڅ غم مه کوه ، هغوى ته دعاګانې وکړه !

راته وايي [کاکا جانه ! زه پوهېږم ؛ ماته ټول خلک همدا خبره کوي ؛ خو هېڅوک مې پلار نه دى]

خياط ورته راوړاندې شو ، وايي [ مه ژاړه ګرانه ! زه به دوه جوړه ښکلې جامې درته وګنډم ، مه ژاړه]

يتيم ماشوم ورته وايي : [ کاکا جانه ! چې پلار او مور مې په قبرونو کې وي نو زه ښکلې جامې څه کوم]

الله !

لږ وخت د دوکان فضا سکوت ونيوله ، له هر کونج نه به يوازې سلګۍ را پورته کېدلې !

ماشوم ما په غېږه کې نيولى ٶ او …!

اوف خدايه !

بيا مې زړه راټول کړ او ماشوم ته مې وويل : پلار ، مور او مشر ورور د چا درته شهيدان کړل ګرانه ؟

ماشوم راته ويل چې کاکا جانه ! هغه مخکې ورځو کې چې آمريکايانو بمبار وکړ ؛ نو زموږ کور يې هم په راکيټونو وويشت ؛ وينې يې ؟ دا دى ! دغه لاس مې هم شين دى ګوره! زه هم تر خاورو لاندې وم ؛ بيا کليوالو را و ايستم ، وړوکې خورکۍ مې هم ټپي شوې ده !

اخ اخ !

مال هغه چيرې ده ګرانه ؟

وايي هغه مې ماما ورسره بوتله او زه دلته په کاليو پسې راغلم ؛ اوس مې د پلار ، مور او ورور قبرونو ته ورځم ؛ هلته ښه ډېر ورته ژاړم ؛ ګوندې زړه مې لږ تش شي ، کاکاجانه زړه مې له چيغو ډک دى ، ځم هلته چيغې ورته وهم ، نور مې پرېږده کاکاجانه !

خو ولې يې زما پلار ، مور او ورور راته شهيدان کړل ؟

ولې يې زما وړوکې خورکۍ ټپي کړه ؟

ولې يې موږ تر خاورو لاندې کړو ؟

ولې موږ په خپلو کورونو کې نه پرېږدي ؟

ولې تاسو زموږ غم نه خورئ ؟

ولې ستاسو اولادونه مور او پلار لري او موږ يې نه لرو ؟

ولې يې هغه زموږ زوړ کور راته ړنګ کړ ؟

کاکا !

ولې ځواب نه را کوې ؟ ولې کاکا ؟

هېڅوک زما خبرې نه اوري !

هېڅوک زما ځواب نه راکوي !

هېڅوک موږ نه خوشاله کوي !

کاکا !

هغه وخت چې پلار او مور مې ژوندي وو ؛ موږ ته به هر چا خندل ، خو اوس ولې هر څوک راته ژاړي ؟

موږ ولې خلک ژړوي ؟

ولې مو ژړوي ، ولې ؟

اړوند مطالب

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

Close