لیکنه :عبدالحافظ کاکړ
میاشت وړاندي مي له کندوزه ننګرهار ته حرکت پیل کړ،پروان ته پر رسېدو موټروان وویل چې کابل ښار کې ګڼه ګوڼه وي نژدي لار ننګرهار ته د کاپیسا تګاب لاره ده،موږ هم ور سره ومنله،تګاب ته پر رسېدو له اوضاع پوه سوم چې دا ځاۍ هم د کندوز په څېر دی،ځاۍ ځاۍ ټانګونه د تلاشۍ په موخه ولاړه وه حالات د احضاراتو په څېر ښکارېدل چې عسکر همېشه د تیار سۍ په حال کې ترهېدلې ولاړ وه،د مزل په دوران کې چپ لاس ته مو وچ غرونه او ښې لاس ته ښېرازه سېمه چې په شنو ونو پوښل سوې وه او په مینځ کې یو نیم د خټو څخه جوړ کورونه ښکارېدل، د سړک(ډمبر)څخه یوازې دیرش څلوېښت متره لرې د شنو ونو مينځ کې د ونو په سرونو کې سپین سپین بیرغونه ټومبل سوې وه، او د درې شمال سره رپانده ښکارېدل چې د لارویو سترګې یې ځان ته را ښکلې! ما د موټر له ښیښې کیڼ اړخ ته وکتل چې د غره په ډډه کې سړک ته نژدې هديره ښکارېده،د هديرې څنګ کې یو قبرونه داسې وه چې ډیرې جنډې او دستمالونه کالې ور پورې ځوړند وو،خدایږو هغه مهال مې فکر د یوې شېبې لپاره د دې قبرو په اړه کښېووت،له موټروان څخه مې و پوښتل دا هدېره کې به دا قبرد چا وې؟،هغوۍ به څنګه مړه وي؟خپله به مړه وي او که چا به وژلې وي؟،هغه راته ویل چې زما تقریبا لس کاله کیږي چې پر همدې مسیر موټر چلوم،کیسه داسې وه چې همدې سیمه(تګاب) کې واده وو،کلېوال د واده د خوښۍ لمانځني په موخه را غونډ سوې وه چې یو دم جیټ الوتکي راغلې د واده پر مراسمو یې برېد پیل کړ د ناوې په شمول یې څلوېښت تنه ووژل او ټول همدلته ښخ کړل سول او پر دا کوم قبر چې جامې پرتې وې دا د هماغې ناوې د واده جامې وې…موټروان سوړ آسوېلۍ و کیښ او بیا یې خبرو ته ادامه ور کړه “ددې لاندې کلې خلک ډېر پر اسلام ولاړ خلک دي،پر هغه پخوانۍ پښتو او اسلام ولاړ خلک دي،کله چې واده وي د غلته خلک د زموږ په شان ډول سورڼۍ نه راولې،یو عادي پخوانۍ مروج محفل نیسي،دا خلک د ساز او سرود څخه هم ښه نه وړې،ډیر با حیا محترم او غزتمند خلک دي،زه یو ځل له کندوزه د یو ورا(واده) سره همدلته راغلم،دې خلکو د نورو پښتنو په څېر یې زموږ ډېر قدر وکړ،کله چې را رخصتېدلو نو!د زوم کورنۍ د ناوې لپاره زما موټر غوره کړ،ما هم د ځانه سره وویل تر نننه مو ستاسو رواجونه کول موږ خو جنازې ته نه یو راغلې واده ته راغلې یو،چې زه به ساز نه ږغوم،نو آهسته مې ټیپ ته د موسیقې پیته ور واچوله او لاوډ سپېکر ته مي پوره اواز ورکړ یو دم د موسیقۍ درز غرز جوړ سو،ناوې په زوره د لاآله الاالله کلیمه وویله،ږغ یې وکړ چې موټر ودروۍ موټر ودرۍ!زه په دې موټر کې نه ځم دا خلک د تلاوت پر ځاۍ موسیقي اوري،له خدایه نه ډاريږي!پخ ته مو لوۍ سفر د لارې پروت دۍ! .
پوه سوم چې دا خلک زموږ د کلې سره ډېر توپیر لرې نو!وعده مې ور سره وکړه چې تر کندوزه به موسیقي و نه ږغوم! دا خو د موټروان د خولې خبره وه!
هماغه غیرتي مومن با حیا ولس هره ورځ د درنده صفته یرغلګرو له لورې وژل کیږي ،هغوۍ زموږ د مسلمان ملت د یو څو شېبو خوښې هم نشې زغملاۍ او کله چې د همدې خټینو کورونو خلک د واده خوښۍ لمانځي دوۍ یې همدا خوښې په غم اړوي،ممکن کفار له دې وېري چې دا باحیا ناوې د سبا ورځ مور جوړيږي او مؤمن مجاهد بچي زیږوي،نو نن یې کیسه ختموي،رشتیا هم امریکایان په دې مشهور دي چې د اوږدې راتلونکي په اړه فکر کوي،نو قصدا داسې اعمال تر سره کوې،نو!یرغلګرو خبر اوسۍ چې بمباردونه زموږ د ملت اراده نشې کمزورې کولاۍ،بلکې ورځ تر لاې ستاسو منحوسه څېره نوره هم رسوا کیږي او زموږ مسلمان ملت کرکه او نفرت ستاسو په اړه لا زیاتیږي،
هوکې!یو څو پلورل سویو غلامان به ستاسو بېرحمۍ ته هم توجیهات لټوي او یو څو قلمي مزدوران به خیاطي درته کوې او ستاسو پر وحشت به پرده اچوياو ځیني به آن ستاسو له خوا تر سره شوۍ وحشت او بر بریت په ډېر افتخار سره ځان ته منسوبوي ،
خو خبر اوسۍ چې دا ټولي کړنې تاسې سوبې ته نشي رسواۍ او حتمي شکست به ستاسو په برخه وي باطل به تل سرنګون وي،
“جګړې له ډېرو افغانانو ژوند واخیست خو، له ځینو یې ایمان،غیرت ،ضمیر،وجدان واخیست!.
