ابوصهیب حقانی
اشرفغنی سرانجام در باب فاجعه تلخ و دلخراش مدرسه دینی در دشت ارچی قندوز که در سیزدهم برج حمل ۱۳۹۷ خورشیدی توسط بمباران اردوی (بنام) ملی به وقوع پیوست رسما عذرخواهی کرد؛ واقعهء که سبب شهادت غم انگیز بیش از صد نوجوان و طفل حافظ قرآن شد و بیش از دوصد زخمی برجای گذاشت.
در روزهای نخست فاجعه، وزات به اصطلاح دفاع در دفاع از آن عملکرد شوم و تروریستی خود بسیار وقیحانه و در کمال پررویی ادعای کشته شدن سران جهادی طالبان را داشت؛ و وقتی در ظرف کمتر از ۲۴ ساعت از آن واقعه دردناک، معلوم گردید هیچ فرد طالب در آنجا نبوده که به شهادت رسیده باشد و بلکه اکثر شهداء میهمانان و یا حافظان ختم بخاری شریف و محفل دستار بندی حفاظ کلام الله مجید بوده؛ و دنیا به یکباره از آن واقعه دلخراش مغموم شد و در اکثر نقاط جهان آن واقعه تلخ خبرساز گردیده و بالخصوص اکثریت کشورهای مسلمان با الفاظ بسیار شدید آن عمل دهشت افگنانه اداره کابل بر ملت مظلوم و علماء و حفاظ را محکوم و نکوهش کردند.
در آن بحبوبه، تنها گروهی که آن عمل ضد انسانی را تمجید و ستایش و آن را دستاورد پرافتخار برشمرده و با ارایه چند تصویر دستکاری شده و جعل چند فیلم و کلیپ در توجیه برآمد؛ اداره دست نشانده کابل و حامیان کور آن بودند؛ و البته سکوت معنی دار نیروهای خارجی و متاسفانه نهاد نام نهاد حقوق بشر که در عکس العمل نسبت به آن واقعه دلخراش، به نوعی حمایت صریح از آن جنایت اداره کابل حداقل در آن روزها تعبیر شد؛ ولی حقیقت مثل روز روشن بود که آن روز در قندوز یکی از بزرگترین فجایع قرن رخ داده و حرمت دین، مسجد، عالم و حافظ قرآن همه به یکباره شکسته شده و اطفال بیگناه بسیاری توسط وحشیان قرن به طرز نهایت فجیعانه به شهادت رسیدند.
اشرفغنی به نمایندگی از اداره کابل پس از آنکه دنیای کفر و اسلام آن عمل ضد بشری نیروی به اصطلاح اردو ملی و بمباران کور در دشت ارچی قندوز را محکوم کردند آخرین نفری بود که چند روز قبل و پس از حدود دوماه از وقوع آن فاجعه، به جنایت خود اعتراف و به اصطلاح عذرخواهی کرد در حالیکه این تاخیر بی جای اشرفغنی (در عذرخواهی) خود کمتر از جنایت نبود؛ او حتی در همین نطق معذرت خواهی نیز در تلاش توجیه آن جنایت خون بار برآمد؛ ولی آیا واقعا این معذرت خواهی دیرهنگام اشرفغنی کدام دردی را دوا می کند؟
در حالیکه پاسخ کاملا منفی است؛ اما می شود عذرخواهی بی موقع اشرفغنی را بدینگونه شرح داد که:
۱ – منسوبین اداره کابل وحشیانه ترین تروریست های زمان اند که آنگونه بر ملت مظلوم خود مرتکب جنایت شدند.
۲ – وزارت (بنام) دفاع افغانستان دروغگوترین و مضرترین نهاد حکومتی است که با ترفندهای مختلف و جعلکاریهای فراوان نخست جنایت و سپس سعی در توجیه آن جنایت غیرقابل بخشش داشت.
۳ – اداره کابل با انجام آن عمل ددمنشانه نشان داد که تنها دشمن طالب نیست بلکه دشمن مسجد، مدرسه دینی، عالم و حافظ قرآن نیز هست و کشتن این افراد پاک و صالح جامعه در روز روشن توسط دژخیمان رژیم به اسم حمله بر مخالف جز به معنای رد شدن رژیم از تمام خطوط سرخ اسلامی و مسلمانی دیگر تعبیری ندارد.
۴ – نیروهای خارجی با سکوت معنی دار خود به اندازه اداره کابل و بلکه بیشتر شریک جرم اند و همچنین نهادهای دادرسی به مسائل حقوق بشری در افغانستان نیز چیزی جز ادارات خیالی و اصولنامه های شان چیزی جز نمایشنامه های بی بنیاد نیستند.
۵ – اشرفغنی و کابینه اش مسئول مرگ آن مردم بیگناه در قندوز بوده و به اعتراف خودشان متهمین درجه یک آن دوسیه سیاه اند که می باید در یک محکمه عدالت محور به پنجه شریعت و قانون سپرده شده و بخاطر دادخواهی از خون بیگناهان قندوز محاکمه شوند.
۶ – حقانیت گفته های طالبان بر همه واضح و روشن گردید که از همان ساعات اولیه گفته بودند هیچ طالب مسلحی در موقعیت آن فاجعه نبوده بلکه هدف مستقیما مسجد، مدرسه و مردم بیگناه بوده چنانچه بسیاری از رسانه ها با حضور در محل رویداد و دریافت اسناد و شواهد فراوان از ابعاد مختلف آن تراژدی، پرده برداشته و بطور گسترده انعکاس دادند که همه دال بر بی تقصیری طالبان بود.
به امید روزیکه شاهد اجرای عدالت بر مرتکبین آن جنایت و سایر جنایت ها باشیم.
و ما ذلک علی الله بعزیز
