ابو صهیب حقانی
شب هنگام بود که تلویزیون «یک» خبری را منتشر کرد که گویا ملا «مشر» آخند در حملهٔ هوایی امریکا به شهادت رسیده است هر چند آن شبکه، نام اصلی ملا مشر مرحوم را غلط یاد کرده بود اما نفس این خبر، دردناک بود (آن خبر) با دوستان مسئول شریک ساخته شد (خدا می داند) در آن لحظه دعاء می کردم خبر شهادت ملا مشر شایعه و یا دروغ باشد.
چون واقعا سرزمین هلمند قربانی های فراوان و بهترین جگرگوشه های خود را در ماه های اخیر قربان کرده بود؛ خلاف توقع پس از چند ساعتی خبر ناگوار شهادت ملا مشر آخند تایید و نا خودآگاه قلبم از غم سنگینی کرد و دردناک آه کشیدم و گفتم: «تقبلک الله یا اخی!» (برادرم الله متعال از تو قبول کند).
در این شکی نیست شهادت آرمان هر مجاهد همسنگر ماست کمتر کسی را از (مِشر و کِشر) خورد و کلان در صف جهاد دیدم که آرزوی شهادت اولین و آخرین آرزویش نباشد؛ همه شیفته شهادت اند اصلا از خانه برآمده و تفنگ به شانه کشیده از بهر شهادت، تحمل مشقت و تکلیف در راه پر افتخار دین مبین اسلام، آنانی که من می شناسم افق نگاه شان خیلی بلندتر از مادیاتی است که در دنیای فانی انسان مشاهده می کند آنها خود را قیمتی کرده و هرگز جان و مال شان را به قیمت اندک به فروش نگذاشته و در دنیا هیچ کسی جز ذات الله پاک نمی تواند مشتری جان ها و مال های شان شود، آنها با خدا معامله کرده و در این معامله ارزشمند آمادهٔ هر نوع فداکاری و قربانی اند.
ملا «فضل الرحمن» مشهور به ملا مشر از همین قافلهٔ آشنا بود که گام به گام به سوی شهادت حرکت می کرد، در نمازش و در نیازش یاد خدا و شهادت بود، در رفتارش و در گفتارش از شهادت و جان سپردگی در راه حق می گفت، در شب و در روزش در کمین و در جنگ، آرزوی تیکه تیکه شدن در راه خدا را داشت، او گویا دنیا را بسیار کوچک می دید، و وقتی از منازل و مکافات دنیا برایش سخن زده می شد لبخند زده و تبسم می نمود که گویا هیچ چیز دنیا او را جز شهادت در راه خدا، قانع و سیر نمی کند.
آری! او یکی از شیران هندوکش بود که از سرزمین دلاوردلان هلمند به پاخواسته بود و امروز که خون سرخش فرش راه انقلاب و نظام اسلامی شد وجب وجب خاک و سرزمین هلمند، فراه و نیمروز در سوگ آن دلاور دل شیر صفت ناله می کند؛ در فراق ملا مشر چه آنها که دیده بودندش و چه آنها که ندیده بودندش مغموم شده و افسوس خوردند، افسوس به این نخوردند که چرا شهید شده، شهادت افتخار است افسوسی ندارد؛ بلکه افسوس به این خوردند که فرماندهٔ بزرگی از فرماندهان رشید و بلند قامت معاصر به دست دشمن جنایتکار طی یک حملهٔ بزدلانه چه زود سنگرها را ترک، و سربازان فداکار بسیاری را در پشت سر خود یتیم گذاشت.
یقینا خبر غم انگیز ملا مشر در شرایط فعلی بسیار دردناک بود چرا که به آن ستون های جهاد که عمری در برابر اشغالگران جهاد را قیادت کرده بود و اینک که در آستانهٔ پیروزیهای بزرگ هستیم از دست دادن شان بس ناراحت کننده و دردناک است اما با تقدیر چه می شود کرد جز آنکه با دلهای آکنده از درد و اندوه تسلیم قضاء و فیصلهٔ رب باشیم و بر روح آن بزرگمرد جهاد و مبارزه درود و سلام بفرستیم.
با رفتن ملا مشر، هر چند احساس درد و غم می کنیم اما دشمنان کور دل ما باید یقین کنند که «شیشه هرچه بشکند تیز تر می شود» نه اینکه صف جهاد با رفتن آن شیر مردان جهاد و افتخار، سست و ضعیف نمی شود بلکه قوی تر از قبل، آن هزاران شاگردیکه امثال ملا مشر تحویل مکتب جهاد داده رهسپار جان بازی و سرسپردگی به خاطر نظام مقدس اسلامی، استقلال و آزادی می شوند و آرمان دشمنان را در این سرزمین با خاک یکسان نموده و آن مردان راستین تا بلند کردن درفش توحید گاهی از پای نمی ایستند. خدایش رحمت کند آن شهید پاک طینت را.
