راپور تاژ:
د تېر ماښام په وروستیو شېبو کې، د منځني ختیځ سیاسي فضا یو ځل بیا درنه ښکاري. د واشنګټن او تهران ترمنځ اړېکې، چې کلونه کېږي د کړکېچ او بېباورۍ تر سیوري لاندې دي، لا هم د یو نازک تعادل پر سر ولاړې دي. دا اړېکې یوازې دوه هېوادونه نه، بلکې ټوله سیمه او حتی نړۍ اغېزمنوي.
د امریکا او ایران اړیکې له هغه وخته ډېرې ترینګلې شوې چې په ۱۹۷۹ کال کې د Iranian Revolution وروسته، نوی نظام رامنځته شو او د واشنګټن-تهران اړېکې پرې شوې. له هغه وروسته، بېباوري، بندیزونه او سیاسي فشارونه د دواړو هېوادونو ترمنځ د تعامل اصلي بڼه پاتې شوې ده.
په ۲۰۱۵ کال کې، د Joint Comprehensive Plan of Action یا (برجام) تړون د امید یو څرک راوړ. د دې تړون له مخې، ایران ومنله چې خپل اټومي پروګرام محدود کړي او په بدل کې به پرې اقتصادي بندیزونه کم شي. هغه مهال د امریکا ولسمشر Barack Obama دا یو تاریخي ګام وباله.
خو دې امید ډېر دوام ونه کړ. په ۲۰۱۸ کال کې، د Donald Trump ادارې له دغه تړون ووتله او پر ایران یې سخت اقتصادي بندیزونه بیا ولګول. تهران هم ورو ورو له خپلو ژمنو واوښت او کړکېچ یو ځل بیا زیات شو.
هغه مهال د جو بایډن ادارې هڅه کوله چې یو ډول دیپلوماتیکه لاره پیدا کړي، خو دا کار اسانه نه و. په تهران کې مشران د پخوانیو تجربو له امله پر امریکا باور نه لري، او په واشنګټن کې هم سیاسي اختلافات د هر ډول نوې موافقې مخه نیسي.
د تهران په کوڅو کې، عام خلک د بندیزونو له درنو اغېزو شکایت کوي. د یو دوکاندار په وینا: “هره ورځ زموږ ژوند سختېږي، سیاستوال خبرې کوي، خو موږ یې بیه ورکوو دا خبرې د هغه انساني اړخ ښکارندويي کوي چې ډېر کله د سیاست تر شور لاندې پټې پاتې کېږي.
په همدې حال کې، سیمهییز وضعیت هم دا اړیکې لا پېچلې کوي. د منځني ختیځ بېلابېلې شخړې، د انرژۍ بازار، او نړیوال امنیت ټول د امریکا او ایران اړیکو پورې تړلي دي. هره کوچنۍ پېښه کولای شي لویه پایله ولري.
د دې ټولو سره سره، یوه پوښتنه لا هم پر ځای پاتې ده: ایا دواړه هېوادونه کولای شي د باور یو نوی فصل پیل کړي، که به دا اړیکې همداسې د کړکېچ او احتیاط تر منځ پاتې شي؟
دا راپورتاژ ښيي چې د امریکا او ایران اړیکې یوازې سیاسي بحث نه دی، بلکې د میلیونونو خلکو د ژوند یوه نه بېلېدونکې برخه ده یوه کیسه چې لا هم پای ته نه ده رسېدلې.
