ماشومان مه ډاروئ، د جهاد او قربانۍ روزنه ورکړئ

لیکنه ـ بدر منصور
ماشومانو ته له پیل څخه داسي فضا جوړه کړئ چې په هغوی کې د جهاد مینه او محبت پیداشي، د اسلام تاریخ او د صحابه کرامو (رض) واقعات او پېښي هغوی ته واوروئ چې په کم عمرۍ کې زموږ ماشومان د عمر ابن الخطاب، ابو دجانه، براء ابن مالک، علي ابن ابي طالب، خالد بن ولید، ابو عبیده ابن الجرّاح، سعد ابن ابي وقّاص، مثنی بن حارثه (رضی الله عنهم) محمد الفاتح، محمد ابن قاسم، صلاح الدین ایوبي، محمود غزنوي، میرویس خان، او احمدشا ابدالي (رحمهم الله) له نومونو او د هغوی د کارنامو څخه په ښه توګه خبر شي.

د خپلو بچیانو د ژوند هدف او د هغوی ارمان د کرکټرانو، زیبایي اندام کلبي ځوانانو، او همدا رنګه د فلمي اکټرانو جوړولو پر ځای عبدالله عزام، شیخ اسامه بن لادن، ملادمحمد عمر مجاهد، ملا اختر محمد منصور، ابو مصعب الزرقاوي، عبدالرشید غازي، عبدالله محسود، ملا دادالله اخند، نیک محمد او صابر کوچي (رحمهم الله) په څېر جهادي او شهید رهبران جوړ کړئ، له بله پلوه هغوی د فرعون، نمرود، قارون او ابو جهل په څېر د تاریخ د جاهلانو څخه هم باید خبردار وي، تر څو چې په کم عمرۍ کې د هغه وخت بدکرداره او فاسقین خلک وپېژني.

خپلو بچیانو ته د عامو ښاري خلکو ډارن تربیت مه ورکوئ، چې خپلو بچو ته داسي وایي چې: خبر اوسه ! یو شریف هلک له ځان نه جوړ کړه او په مشکل کې ځان مه غور ځوه !
د دې پر ځای ورته داسي خبري ور زده کول په کار دي چې ( د تل لپاره د حق خبره کوه او په حقه اوسه، له الله (ج) پرته له هیچا څخه مه ډارېږه ! اګر که د دې په وجه در ته کومه ستونزه هم راولاړېږي).

هغوی له کوم سخت کار څخه د تښتېدلو والا نه بلکه د حق په خاطر په ستونزو کې د اشنا کېدلو والا جوړ کړئ، زبیر ابن عوام (رض) یو له عشره مبشره صحابه کرامو څخه دی چې خپل زوی عبدالله (رض) به یې له ځان سره جنګ ته بېوی، او هغه دومره کوچنی وو چې په جنګ کې یې ګډون نه شو کولی، همدا رنګه د هغه په لاس کې یې یو وړوکی خنجر ورکړی وو، او ورته ویل به یې چې لاړشه چیرته چې کوم کافر زخمي پروت وي نو د هغه مرۍ غوڅه کړه ! له وړکتوب څخه د داسي تربیت دا نتیجه ده چې عبدالله ابن زبیر (رض) په دې امت کې د زړه ورو خلکو په صفونو کې یادیږي. دغه تربیت او زده کړه یوازي د کوچني لپاره نه بلکه د کوچنۍ ماشومي لپاره هم باید تر سره شي، که څه هم په مخامخ جنګ کې یوازي نارینه ګډون کوي خو خویندې هم باید د مجاهدې په څېر جوړي شي، ځکه چې په راتلونکي کې هغوی د خپل مجاهد خاوند، وروڼو او بچیانو سره ژوند تېروي. همدارنګه په هغوی کې هم باید د جهاد لپاره صبر او له ستونزو سره اشنایي پیدا شي، یعني کله چې د دغي خور خاوند د جنګ لپاره ځي نو هغه دې د خپل خاوند د ایسارولو پر ځای په خوښۍ رخصت کړي، که چیري هغه په زندان کې وي نو صبر وکړي او که چیري شهید شي نو دا یو خوش نصیبي وګڼي.