قاضى محمودالحسن جاهد
روسها و پکت وارسا با غرور و تکبر شيطانى رو بسوى افغانستان نمودند، اين خطه مردخيز را هدف آماج تجاوز خود قرار داده با کمال بى باکى بر حريم اين کشور يورش بُردند، آنها گمان مى کردند که در برابر قشون سرخ توانائى مقاومت براى افغانها نيست، عقيده داشتند که انديشه مارکسيزم و لينينزم توسط جناح هاى خلق و پرچم شرايط و وضعيت را تغير داده افغانها آنها را استقبال خواهند کرد.
اين يک تصور واهى و بى بنياد بود، همان طورى که مارکس و انگلس در جزوه (مانيفست حزب کمونيست) شبيه اين تصور، تصور بى اساسى را پيش بينى کرده بودند، آن دو مردان خيال باف در مانفيست حزب کمونيست پيش بينى نموده بودند: اولين کشورى که مهد انقلاب پرولترى واقع شده، اين انديشه در آن پياده ميگردد، انگلستان يا آلمان است، اين پيشبينى آنها به اين دليل استوار بود که يکى آن دو از انگلستان و ديگرش از آلمان بود اما برخلاف تصور اين خيال بافان، روسيه اولين کشورى قرار گرفت که اين انديشه در آن پياده شده کودتاى پرولترى توسط لينين به کاميابى رسيد که به همين دليل اين مکتب به نام (مارکسيزم و لينينزم) مسمى گرديد.
به هر حال، روسها در افغانستان به تاريخ ٦ جدى سال ١٣٥٨ يورش بُرده حفيظ الله امين را که وابـسته به جناح خلق و از تيورسن هاى مکتب مارکسيزم بود از اريکه قدرت دور و ببرک کارمل را که در حالت تبعيد زندگى ميکرد و زعامت جناح پرچم را به دوش داشت به کرسى قدرت رساندند.
روسها از صلابت عقيدتى افغانها و نفوذ نهضت اسلامى که در ابتداء به نام جوانان مسلمان اساس گذارى شده راه رشد خود را مى پيمود، آگاهى کامل نداشتند، آنها زور و سلاح را عامل اصلى پيروزى دانسته در مسابقه تسليحاتى و انبار کردن زراد خانه هاى مخرب و کشنده مصروف بودند، برخلاف تصور ناقص و مبتور روسها، مردم به جهاد مسلحانه پرداخته تا آخرين حد توان ضديت شان را در برابر روسها عملاً اظهار داشتند.
هواخواهان فلسفه ماترياليزم تاريخى و ديالکتيک بر اساس رهنمودهاى لينن و همراهان او انقلاب قهر آميز نمودند صدها هزار مرد و زن مسلمان را به شهادت رساندند منازل مسکونى و قرى و قصبات را تخريب و وحشت بزرگى را برپا و جنايات عظيمى را مرتکب شدند، زراد خانه هاى متنوع و سلاح هاى جديدى را به کار گرفتند، تا ازين راه وضعيت را جبراً مهار و مخالفين شان را از بين ببرند.
تلاش هاى پيهم و به کارگيرى انواع مظالم آنها را از مهلکه نجات نداد و نتوانستند که بر اوضاع مسلط شده ساحه نفوذ اين انديشه سخيف را وسعت بخشند برعکس با دادن تلفات سنگين و مصارف هنگفت مالى مورال جنگى را از دست دادند، به شکست قطعى خود اعتراف کرده راه فرار را بر قرار ترجيح دادند.
روسها از ٦ جدى سال ١٣٥٨ تا ٢٦ دلو ١٣٦٧ شب و روز در جنگ و گريز قرار داشتند بالاخره، آخرين فرد روسى متجاوز، روز ٢٦ دلو ١٣٦٧ – کشور ما افغانستان را ترک کرده در اثناى بيرون شدن بسوى اين کشور که زادگاه قهرمانان راستين است، سلامى زده به کشور اش برگشت.
خروج روسها از افغانستان در نتيجه جهاد و مبارزه طولانى قهرمانان راستين و علمبرداران اسلام بود. بايد هر متجاوز ستمگر بداند که توانايى سلطه برين کشور را نداشته جز ذلت، خوارى و فرار و رسوايى ديگر هيچ حاصلى به دست نخواهد آورد.
