محمود احمد نوید
در حالیکه حملات کوبنده مجاهدین در گوشه و کنار افغانستان در جریان است و در حالیکه نیروهای رژیم خسته و درما
گردیده و یا در جنگ کشته و اسیر می شوند یا خانه نشین و فرار می کنند و یا با درک مسئله به برادران مجاهد خود پیوسته و در سنگر مجاهدین علیه همسنگران فریب خورده دیروزی خود می رزمند؛ اگر نگاهی به تحولات سیاسی درون کشور نیز شود دیده می شود که همه چیز لله الحمد این روزها به نفع مجاهدین در جریان است.
اداره تحمیلی کابل و پروژه ساخت جانکیری (وزیرخارجه اسبق امریکا) در حال فروپاشی است اختلافات سران رژیم مثل روزهای اولیه باز بالا گرفته است هر یک در تلاش تضعیف تیم جانب مقابل است، اشرفغنی و مشاوران درجه یک اش در تلاش حذف افراد موثر داکتر عبدالله است و از آن طرف داکتر عبدالله و اطرافیانش در صدد حذف افراد درجه یک اشرفغنی؛ اما چونکه اقبال عمومی با اشرفغنی است و چونکه اشرفغنی از حمایت بیشتر بین المللی برخوردار است و قانونا دست برتر نسبت به عبدالله دارد؛ لذا از جانب داکتر عبدالله، واکنش ها و عکس العملها انفعالی و بر اساس تحمل و حوصله است ورنه عبدالله می داند که جنجال و پافشاری بیش از حد بر تصامیم اشرفغنی، باعث فروپاشی بیش از پیش رژیم معامله ای فعلی گردیده و همین اندک اعتبار و آبرو را نیز از دست می دهد.
هر دو طرف همچنین نفرهای درجه یک خود را عملا از دست داده و نه تنها اینکه از دست داده بلکه عملا جهت تضعیف افراد درجه یک دیروز خود تلاش نیز می ورزند؛ مثلا جنرال دوستم که شخص اول تیم اشرفغنی بود ماه ها و بلکه سالها شده از اداره مرکزی کابل دور مانده و در تبعید اجباری به سر می برد و حتی اشرفغنی به این هم بسنده نکرده و اکنون به تصفیه حساب شخصی با افراد خاص جنرال دوستم در فاریاب شروع کرده و همچنان سعی در انزوای هر چه بیشتر جنرال دارد؛ از سویی، عین عمل را داکتر عبدالله با رفیق دیرینه خود عطامحمدنور روی دست گرفته و این روزها رفیق دیروز عبدالله، به رقیب بی بدیل وی تبدیل گشته است، عطامحمد نور با آنکه طی حکم رسمی اشرفغنی از ولایت بلخ معزول شد ولی بیشتر از آنکه از اشرفغنی دلگیر و ناراحت باشد از داکترعبدالله عصبانی است که چرا هیچ کاری برای وی نکرد و چگونه در جلوی چشم عبدالله قدرت اش پرپر گردید و عبدالله آخ به جگر نکشید.
این کشکمش های داخلی را اگر در کنار کشمکش های سیاسی قدرت های دخیل در جنگ افغانستان بگذاریم می بینیم همپیمانان امریکایی در ائتلاف ناتو نیز از ادامه جنگ افغانستان به شدت ناراضی و سرگردان اند، آنها از اینکه نتوانسته اند در جنگ خود علیه طالبان پیروز شوند و نیز از اینکه موفق نشدند اداره سالمی را بر افغانستان بگمارند احساس شرم و سرشکستگی شدید می کنند و ضمن آنکه در ظاهر لاف ادامهء حضور در افغانستان را سر می دهند اما در پشت پرده به شدت بالای گزینه های خروج و فرار از افغانستان با ارایه طرح ها و پلان های مختلف کار می کنند؛ چون می دانند حمایت از اداره فاسد و بسیار ضعیف کابل، بیش از پیش ماهیت پیمان ناتو و حیثیت کشورهای دخیل در جنگ افغانستان را لکه دار ساخته و سبب افتضاحات بیشتر در آینده های نه چندان دور برای شان می گردد.
[box type=”warning” align=”” class=”” width=””]*این مقاله نظر شخصی نویسنده است، نظرات کابل.کام را منعکس نه می کند. [/box]
