حبیبی سمنگانی
تردیدی نمانده است که برنامه ریزی و برگذاری نشست های نمایشی و فرمایشی با استفاده از نام و چهره های مذهبی، توطیه و دسیسه ای است که امریکایی ها توسط رژیم دست نشانده کابل پس از شکست های فاش در عرصه های سیاسی و نظامی، برای چندین مطالب شوم به راه انداخته اند.
جورج بوش پس از واقعهء ۱۱ سپتامبر، تهاجم احتمالی نظامی امریکا بر افغانستان را «کروسید وار» خوانده بود، وی گفته بود «ما در آغاز یک جنگ صلیبی هستیم». همچنان «فرانسوا فیون» نخست وزیر پیشین فرانسه، در سال ۲۰۰۸م گفت : «ارتش فرانسه جنگ صلیبی جدیدی را با جهان اسلام فرماندهي می کند و در چارچوب این جنگ، فرانسه تجهیزات نظامی زیادی را به افغانستان ارسال کرده است» ، این حرف ها در حقیقت واکنشِ فرانسوا فیون در برابر کشته شدن ۹ تن عساکر فرانسوی در یک حملهء طالبان بود.
پالیسی، تعامل و گفتار امریکایی ها و ائتلافیان شان، همواره نشان داده است که آن ها از ۱۷ سال به این سو ظاهراً در برابر افغان ها و لیکن حقیقتاً در مقابل تمام جهان اسلام مشغول جنگ صلیبی هستند. تهاجم بر بلاد اسلام، اهانت به مقدسات اسلام، خصومت با مساجد، مدارس و مراکز دینی اسلام، عداوت با طالبان و عالمان دین و…….. واقعیت های است که هدف شوم صلیبی ها در برابر جهان اسلام به ویژه مردم غیور افغانستان را برملا می سازد.
اکنون پس از شکست سنگین در افغانستان، امریکایی ها می خواهند با برنامه ریزی و برگذاری چنین نشست های نمایشی، جنگی را که خودشان صلیبی خوانده بودند جنگ بین الافغانی و جنگ باهمی مسلمان ها جلوه بدهند. اما تعجب آور انیست که استراتژی جنگی یکطرف این جنگ را هنوز هم امریکایی ها طرح می کنند، همه مصارف نظامی و غیر نظامی آن طرف را نیز امریکایی ها می پردازند، تربیه و پرورش عساکر آن طرف نیز به دوش امریکایی ها است، موجودیت پایگاه هایی نظامی امریکا نیز برای بقای آن طرف ضروری است، هزاران تن عساکر تازه نفس امریکایی نیز به کمک آن طرف اعزام می شود.
آیا کسی هست درمیان اشتراک کنندگان نشست جده و مکه، تا بپرسد : اگر این جنگ در واقعیت بین الافغانی است پس هدف از استراژی جنگی ترامپ، پایگاه های دائمی نظامی، اعزام هزاران عساکر اضافی، حملات درون، بمباران کورکورانه و عملیات های شب هنگام چه است ؟ دامن زدن به آتش جنگ بین الافغانی و یا ادامهء جنگ صلیبی ؟
اما واقعیت اینست که آجندای این نشست ها پیش از پیش تعیین شده است، هدف ازین نشست ها مکالمه، مباحثه و مناظره نیست، بلکه تخریب اذهان مسلمان ها و مشروعیت بخشیدن موقف امریکا و رژیم دست نشانده کابل با استفاده از نام و نشان علماء است، یگانه مخاطب این نشست ها امارت اسلامی است و گویا این امارت اسلامی است که آغازگر جنگ کنونی و عامل همه مشکلات افغانستان بوده است.
درین نشست ها از امریکا حتی اشتباهاً هم نام برده نمی شود، چه جای که موجودیت پایگاه های نظامی امریکا در افغانستان زیر سوال آورده شود، از جنایات پیهم و سنگین نظامیان امریکایی حرف زده شود و از امریکا خواسته شود پیش شرط طالبان برای مذاکرات را بپذیرد که عبارت از اخراج عساکر اشغالگر امریکایی و کشورهای ائتلافی از افغانستان است.
آجندای کاملا یکطرفه خود روشن می سازد که این نشست ها جز توطیه و دسیسه چیزی دیگری نیست، گویا اگر امریکایی ها بر افغانستان یورش نظامی، سیاسی، فرهنگی و…….. آوردند باکی ندارد، اگر امریکایی ها صدها تن افغان ها را به زندان گوانتانامو انتقال دادند و هزاران تن دیگر را به زندان های بگرام انداختند هم باکی ندارد، اگر با ایجاد پایگاه های نظامی، نه تنها وضعیت امنیتی افغانستان بلکه تمام منطقه را خدشه دار ساختند هم باکی ندارد، اگر خانه های مردم ملکی، مساجد، مدارس و بازارها را ویران می کنند هم باکی ندارد، مقدسات و شعائر اسلام را به تمسخر می گیرند و اهانت می کنند هم باکی ندارد.
اما لله الحمد، مردم افغانستان به خوبی پی برده اند که برگزاری چنین جلسات فرمایشی، بخشی از همان جنگ تبلیغاتی است که امریکا همزمان با تهاجم نظامی بر افغانستان به راه انداخته است و هدف ازان دگرگون سازی اذهان مردم مسلمان افغانستان است. امریکا می خواهد بدین وسیله مبارزه و مقاومت مقدس امارت اسلامی را برای افغان ها نا مشروع جلوه بدهد، اما چنانکه همه حربه های تبلیغاتی پیشین دشمن ناکام ماند، این حربهء اخیر نیز به فضل پروردگار ناکام مانده است و صدمه ای به روند جهادی امارت اسلامی وارد نتوانسته است و نمی تواند.
