پیامی به نمایندگان امارت اسلامی در کنفرانس پگواش!

نوشتۀ: انجنیرمحمدنذیرتنویر،هالند 22 جنوری 2016

در حاشیۀ کنفرانس«پگواش» منعقده ی کشور قطر

چیزی که در کنفرانس های چهار جانبه اسلام آباد و کابل، کمتر به آن توجه صورت گرفت، حضور کشور چین درین نشست ها بود. هرچند حلقه های تأمین کننده منافع «چین کمونیستی» با بدست داشتن ابزار وسیع رسانه یی، سعی می داشتند و می دارند تا حضوراین شریک به اصطلاح جدید را نیک جلوه دهند؛ اما حضور این کشور از آغاز تجاوز بطور نامرئی، بر پوینده گان «راه توحید» هویدا و آشکار بوده و است.

اینکه در جریان سال های متمادی و در زمان حال،سخنیاز تضاد های امریکا و چین به اذهان عامه داده می شود، جز شیوه ای بهره برداری اقتصادی در استعمار جهان، و رقابت درین راستا، چیزی دیگری بوده نمی تواند. اما آنچه برای کشور ما قابل اهمیت است، نقش نامرئی چین و وجه مشترک «اسلام ستیزی» اش با «متجاوز مغرور»کنونی می باشد!

اجیران امریکا در دوران جهاد علیه شوروی سابق، بیشتر به جریان های «شاه پرست» خلاصه می گشتند، اما اجیران چینی را، افراطی های چپ مائویستی تشکیل می داد که در آغاز، مردانه وار و با هویت اصلی شان ظاهر گشتند و حتی در برابر کمونیست های روسی مبارزه نمودند. اما بعد از سپری شدن یکی- دو سال، و شکست های پیهم شان در برابر حزب اسلامی، پی بر ناتوانایی خویش برده و باتغییر لباس، و عقده های عمیق در برابر اسلام، بشکل گروه های منافقین در صحنه های مختلف سیاسی و اجتماعی کشور حضور یافتند.

حضور این اجیران بعد از تجاوز امریکا، افغانستان شمول گشت، و از اینکه لباس «بی هویتی» در تن داشتند، کمتر مورد توجه عامه ی مردم قرار گرفتند. ایشان پوست های کلیدی رژیم را در دست گرفتند و مفکوره ی «مائوتسه‌تونگ» را جامه عمل پوشاندند. آنها از قریه ها بسوی شهرها نشتافتند، بلکه از موسسات و ارگان های کوچک غیر دولتی (NGO) ها بسوی سازمان ها و رسانهای ملی و بین المللی شتافتند و نبض کاری رژیم را بدست گرفتند.

ایشان باحضور در داخل رژیم، و در قبضه کردن ارگان های غیر دولتی و رسانه یی، و در زیر چتر جریان های جهادی (بخصوص شورای نظار، احزاب هشتگانه و احزاب طریقتی)، توانستند تا ریشه های شانرا بر بدنه ی زخمی این کشور مظلوم قایم سازند. اگر اینها در حداقل اش، همانند کشور های متجاوز نیز در برابر کشور شان دلسوز می بودند، بازهم قابل تحمل می بودند. اما ازینکه هویت ندارند و یا جرأت بیان هویت شانرا ندارند؛ هر روز به اشکال گوناگون، جنایت خلق می نمایند. جنایتکاران خلق و پرچم با آنهمه جنایاتیکه داشتند، دوباره جرأت حضور در صحنه را پیدا می کنند. حالا قصابان روسی وظیفه ی جز خلق جنایات در لباس افراد- و گروه های مختلف ندارند، تا با کثرت جنایات، بتوانند جنایات قبلی شان بپوشانند. ایشان بازهم با تصور و مفکوره های غلط خویش، چانس اصلاح و برگشت بسوی خالق خویش را از دست داده اند. اینبار نه تنها خود را را به تباهی ابدی سوق می دهند بلکه ناباوران و کم خردان جریان های قبلی جهادی را نیز باخود مسیر می دهند.

حالا که، کنفرانس قطر آغاز می شود، حضور امارت اسلامی در آن اقدامی نیک ست تا در حداقل زمینه تبصره های بعدی نیرو های «شر و فساد» را محدود گرداند. و اگر به این نکات نیز توجه صورت گیرد، شاید این محدویت ها بر ایشان بیشتر گردد:

1– بجای تمرکز بیشتر به نوع حکومت در آینده؛ تمرکز بر عملکرد ها صورت گیرد!

مثلاٌ حکومت، بیشتر به پذیریش قانون اساسی ترکیز می نماید و برای اغوای اذهان عامه، آنرا اسلامی توجیه داشته و هیچ یک از ماده های آنرا مغایر با قرآن و سنت نمی داند.

پس امارت اسلامی نیز بر قانون الهی بر مبنی قرآن و سنت ترکیز بدارد و به آن توافق صورت گیرد. اینجاست که نقش و حضور علمای واقعی مطرح گشته و عالم نما های دولتی عقب زده می شوند و نواقص قانون اساسی نیز برملا می گردد

2– بجای تمرکز دستآورد های یک ونیم دهه، پیشرفت و ترقی؛ تمرکز به 2.4 میلیون معتادینگردد!

آیا ارزش چند سرک و پل، بیتشر از معتاد شدن فرزندان این سرزمین به مواد مخدرمی باشد؟

چه مدت زمانی- و چه بودیجه ای برای رفع این بحران در کار خواهد بود؟

به مقایسه کشانیدن تولید و مصرف مواد مخدر در زمان امارت اسلامی و یک ونیم دهه حکومت دموکراسی.

3– بحث جنجالی حقوق زن:

آیا ارزش چند نماینده سمبولیک زن در حکومت، بیشتر از به کشانیدن میلیون ها زن به روی ستیژ و فحشامی باشد؟

این رژیم در یک ونیم دهه چه دستآوردی برای زن داشت، بجز: بی عزتی، سلاخی و تجاوز جنسی؟

آیا از دست دادن همین دستآورد ها برای این رژیم گران و قابل غیر تحمل می باشد؟

امارت اسلامی برای رفع تشویش طبقه انانث وعده بسپارد که امنیت، عزت، شرف و آبروی شان را تأمین، و برای باسواد شدن و حق کار، و تأمین حقوق حقه زنان در پرتویقانون الهی سعی و تلاشخواهند نمود. چنین تضمین در سطح همچو کنفرانس ها و در برابر میدیا های بین المللی، بر کساد بازار سازمانهای به اصطلاح حقوق زن رقم خواهد زد.

4– درین کنفرانس ترکیز به این نکته نیز صورت گیرد که نیروی مقاومت بر روابط بین دول خوش بین بوده و حتی بر عقاید انسان ها احترام می گذارد. اما به کشور های متجاوز اجازه نمی دهد که با سوء استفاده از فقر افراد، دین فروشی کنند! غربتی با عزت، بهتر از سرمایه ی بیعزت است!

5– نیروی مقاومت باید برای متجاوزین گوشزد سازد که ما کشور خویش را از وجود بیگانگان ان شاء الله پاک خواهیم ساخت. اگر متجاوزین قبل از آن، در ترک کشور ما تصمیم جدی اتخاذ نمایند ما با ایشان همکاری خواهیم نمود؛ در غیر آن، این حق مسلم ماست تا ازخود دفاع نموده و بیگانگان را برهانیم! این چیزیست شدنی، و شریعت الهی محقق خواهد گشت، و این وعده یست از جانب الله ^(ج).

6– اسلام دین ست برای نجات انسانها، که فخرش در حریص بودن دعوت، از تاریکی ها به روشنایی می باشد. پس برای امارت اسلامی لازم است تا برای اعضای حزب اسلامی نیز اطمینان دهد که امارت اسلامی، خانه امن برای ایشان نیز بوده و ازین جا، خاری به پای هیچ مسلمانی نخواهد خلید. هر کسی کهاشتیاق خدمت برای اسلام را داشته باشد، دروازه های امارت اسلامی بسوی شان باز خواهد بود. معیار در اسلام تقوا می باشد.

تذکر:بنده چهار سال قبل در رابطه به نشست برلین نکاتی را بیان داشته بودم که برای محقیقین و پژویشگران خالی از منفعت نخواهد بود که به این لینکها دریافت می شوند.

http://www.2afghan.com/index_files/Page6100.htm