د طالبانو او امریکا ترمنځ د سولې د لومړنۍ ناستې وروسته د سولې عالي شورا وویل، چې د افغانستان اوسني شرایط د دې وړ نه دي چې بهرني پوځیان دې له افغانستانه ووځي. دغه خبرې د داسې شورا وې، چې په اصطلاح په افغانستان کې سوله غواړي؛ خو داسې سوله چې جگړه دې نه وي، طالبان دې تسلیم شي او حکومت دې خپلې مزې کوي. هغه شورا چې کابل او د نړۍ په بېلابېلو هېوادونو کې د سولې ناستې ترسره کوي او ځانونه د سولې سپینې کوترې بولي.
افغان حکومت خو وايي، چې د افغانستان د سولې مشري باید دوی وکړي او د مسکو د تېرې میاشتې ناسته یې هم په دې خاطر وځنډوله، چې مشري د دوی په لاس کې نه وه. خو د امریکا د وروستیو هڅو پر وړاندې افغان حکومت نور مدنیان هڅوي او د امریکایانو د پاتې کېدو زاري کوي. افغان حکومت غواړي هم شهید شي، هم غازي شي او هم ژوندی پاتې شي. خو دغه درې واړه حالتونه په یوه وخت کې نهشي راتلی. یا به امریکایان پاتې کېږي او جگړه به روانه وي او یا به امریکایان وځي او د حکومت لمن به هم ورسره ټولېږي او په افغانستان کې به یو بل نظام راځي.
د امریکايي یرغل اتلسم کال روان دی. په دومره اوږد یرغل کې د افغان حکومت چارواکو یوازې پیسې پیداکړي. نور خو افغانستان په هر لحاظ د نړۍ یو وروسته پاتې، غریب، فاسد او د نړۍ ناامن ترین هېواد دی. نو موږ په کوم جرئت سره بیا هم د امریکایانو د پاتې کېدو هیله کوو.؟ ایا دغه امریکایان په دومره قرباني ارزي، چې هره ورځ دې دلته جگړه وي او هره ورځ دې دنگې ځوانۍ نړېږي؟
تېره اوونۍ طالبانو په دوو بریدونو کې د حکومت څلور مهم کسان له منځه یوړل. جنرال عبدالجبار قهرمان، د کندهار امنیه قومندان جنرال رازق، د کندهار والي زلمی ویسا، د کندهار د ملي امنیت رییس عبدالمومن او گڼ نور کسان ووژل شول. د دغو ټولو بریدونو مسوولیت طالبانو ومانه او نن یې د هغه نفوذي کس ویډیو هم خپره کړه، چې میاشتې ـ میاشتې یې د جنرال رازق وژلو ته انتظار کړی و.
دغه بریدونه په سیمهییزه او نړیواله کچه وغندل شول، خو د زرگونه هغو خلکو زړونه پرې یخ شول، چې په هلمند کې د جنرال قهرمان له سنگوریانو او په کندهار کې د جنرال رازق له ظلمونو کړېدلي وو، ځورېدلي وو او د کورنۍ گڼ کسان یې په بېلابېلو پلمو وژلي وو، سترگې یې ترې کښلې وې او حتا په ژوندني یې پوست کړي وو.
جنرال قهرمان او جنرال رازق دواړه د افغان ملت او په ځانگړي ډول د پښتنو سرقاتلین وو. دغو دواړو زرگونه پښتانه زلمیان، سپینږیري، ماشومان او ښځې ځورولې وې او له ښه مرغه دواړه په ښه سزا ورسېدل.
د قهرمان او رازق پلویان دې دغه موضوع نه قومي کوي؛ ځکه دغو دواړو یوازې پښتانه په بېلابېلو پلمو وژلي وو. د هلمند او کندهار په سلو کې ۹۹ اوسېدونکي پښتانه دي، نو بیا د خپل ولایت له خلکو سره دومره ظلم ولې کېده؟
امریکا او حکومت دې پر خپلو تگلارو له سره غور وکړي. طالبانو د سږکال د الخندق عملیاتو په پیل کې ویلي وو، چې دغه عملیات به پرېکنده وي او خبره به حتماً یوه طرفه کوي. امریکا د خپلې ماتې په وروستي درشل کې ده او د خپلو عسکرو د ویستلو لپاره مازې یوه پلمه لټوي. حکومت دې د سولې په خبرو کې خبرې نه پیداکوي. که طالبان د حکومت په تشو خبرو ماتېدای، نو اوس به وختي سوله راغلې وه. خو حقیقت دادی چې د طالبان نه ماتېدونکی ځواک دی او د نړۍ په تاریخ کې تل حق بریالی شوی او باطل له منځه تللی دی.
