د عبیده پلار ته!

شاعر: عبدالرؤف حکمت

غږ دې د نازکې حنجرې نه راځي، چېرته یې

زړونو کې مو مستې ولولې نه راځي، چېرته یې

وا ددې اُمت د بیدارۍ چغې را وګرځه!

بې له تا په جوش دا قافلې نه راځي، چېرته یې

راشه کنډواله وطن دې بیا د امن سا اخلي

بند په تونلونو کې غازیان تازه هوا اخلي

غږ د بریالي انجام د تا په ژبه خوند کاوو

هر سړي ته یاد یې هر سړی نامه د ستا اخلي

ستا د بریالي لښکر ارمان انجام ته ورسېد

تېر له کړاوونو شو خو خپل مرام ته ورسېد

تاسې چې د تن په وینو کړی وو اودس ورته

ها د قربانۍ لمونځ مو وروستي سلام ته ورسېد

غږ کړه چې ویدې پرګنې بېرته را بیداري شي

ورک مو چې شکونه شي شبهې ټولي هواري شي

ستا د ډکو سترګو د دیدن تندي نیولي یو

راشه چې مو جوړي ستا په دید سترګې بیماري شي

وا د عبیده پلاره ژوندی یې که دمه شولې؟

سا د ژوندون اخلې که په خارو کې مېلمه شولې؟

تا هم د سنوار په څېر په زړه زخمونه وخوړل؟

دلته یې که لاړې ګاوندی د هنیــه شولې؟