ستا د وروځو منځ کې زما سترګې تلاوت کوي

مینه په لفظونو کې چا ځای ده، خدای لیدلی چا؟
ړوند به په کوم حس راته د چا سترګو صفت کوي؟

دا چې نه دې نوم اخلي او نه درپسې شاته ځي
سیوری خو څه نه دی چې په لمر دې دلالت کوي

ستا د لاس په کرښو کې صفا زما، مروا زما
ستا د وروځو منځ کې زما سترګې تلاوت کوي

پرېږده چې دنیا یادوي، پرېږده میئن سپک ښه دی
پرېږده ملا دروند ښه دی، کیسې د اخرت کوي

تا چې راته وکتل، ما بلې خوا ته وکتل
خلک له آفته مخکې چاره د افت کوي

موږ باندې د چا خواږه غږ تېر بلا مرګونه دي
ګرځي اسرافیل دې په شپیلۍ چې قیامت کوي

پرې یې ږده چې حل شي تا کې، ګوندې سړی وپایي
خوړ په سمندر د ډوبیدو دغه جرءت کوي

ژوند مې د شفق غوندې رنګین خو خوی مې غلی دی
خود به پیکه وریځې او برېښنا ما نه نفرت کوي