چې ډېرﻩ ﻣﻮﺩﻩ ﭘﺨﻮﺍ په پارېس کې ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻮﯤ ﺩﻩ
کابل ټکی کام /۱۳۹۴
ژباړه: حمدالله حلیمیار
ﺩ ﮐﻴﺴﯥ ﮐﺮﮐﺘﺮﺍﻥ (ﺻﻮﻓﻲ) ﺍﻭ (ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ) ﺩﻱ، ﺻﻮﻓﻲ ﻳﻮﻩ ښکلې پېغله ﻭﻩ، چې ﻟﻪ ﭘﺎﺭېس څخه لېرې ﭘﻪ ﻳﻮﻩ ښار ګوټي کې ﺍوسېدﻟﻪ، ﭘﻪ ﻭﺭځپاڼو ﺍﻭ ﺟﺮﻳﺪﻭ کې ﺑﻪ د ﺻﻮﻓﻲ ﻟﻴﮑﻨﯥ ﻧﺸﺮېدﯤ ﺍﻭ ﺧلکو یې ﻟﻪ ﻟﻴﮑﻮﺍلۍ ﺳﺮﻩ ﺧﺎﺻﻪ ﻋﻼﻗﻪ ﺩﺭﻟﻮﺩﻩ.
ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ ﻳﻮ ﺗﺎﻧﺪ ﺯﻟﻤﯽ ﻭﻭ چې ﭘﻪ همدې ښارګوټي کې یې ﮊﻭﻧﺪ ﮐﺎﻭﻭ، ﻳﻮ ښه ﺭﺳﺎﻡ ﺍﻭ ﻟﻪ ﺭﺳﺎﻣﻲ ﺳﺮﻩ یې ﺯﻳﺎﺗﻪ ﻣﻴﻨﻪ ﺩﺭﻟﻮﺩﻩ، ﻳﻮﻩ ﻭﺭځ د ښار ﭘﻪ ﻗﻬﻮﻩ ﺧﺎﻧﻪ کې ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ ﻟﻪ ﺻﻮﻓﻲ ﺳﺮﻩ ﻭﻟﻴﺪﻝ، ﺩﻭی ﭘﻪ ﻟﻮﻣړی ﻟﻴﺪﻧﻪ کې ﭘﺮ ﻳﻮ ﺑﻞ ﺯړﻭﻧﻪ ﺑﺎﻳﻠﻠﻲ ﻭﻭ.
ﻟﻪ څو ځله ﭘﺮلپسې ﻟﻴﺪﻭ ﮐﺘﻮ ﻭﺭﻭﺳﺘﻪ، د ﺩﻭﯼ ﺩﻭﺍړﻭ ﻭﺍﺩﻩ ﻭﺷﻮ، ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ ﺍﻭ ﺻﻮﻓﻲ ﺩﻭﺍړﻭ ﻳﻮ ﺍﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭﻟﻮﺩ، ﺩﻭﯼ ﻏﻮښتل چې ﭘﺨﭙﻠﻮ ﻓﻨﻮ کې ځانګړﯼ ﺷﻬﺮﺕ ﺍﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺮ ﻻﺳﻪ ﮐړﻱ، ﺩﻭی ﺩﻭﺍړو ﻭﭘﺘﻴﻴﻠﻪ چې ﺩ ﺧﭙﻠﻮ هیلو د ﺗﺮﺳﺮﻩ کېدﻟﻮ ﻟﭙﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭېس ﺗﻪ ﻭلاړ ﺷﻲ.
ﺩﻭﯼ ﺩﻭﺍړﻭ ﺧﭙﻠﻪ ﺧﭙﻠﻪ ﺑﺮﺧﻪ ټوﻟﻪ ﺷﺘﻤﻨﻲ، ﻟﻪ ځانه ﺳﺮﻩ ﭘﺎﺭېس ﺗﻪ ﻳﻮﻭړﻩ، هلته یې د ﺍﻭسېدﻟﻮ ﻟﭙﺎﺭﻩ ﻳﻮ ښاﻳﺴﺘﻪ ﮐﻮﺭ ﻭپېرﻟﻮ، ﺍﻭ ښه ﺍﺭﺍﻡ ﺍﻭ ﺧﻮﺷﺎﻟﻪ ﮊﻭﻧﺪ یې ﭘﻴﻞ ﮐړ.
ﻳﻮﻩ ﺷﭙﻪ چې ﺩ ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ ﺍﻭ ﺻﻮﻓﻲ د ﻭﺍﺩﻩ کلیزﻩ ﻭﻩ، ﻧﻮ یوه ﻟﻮﻳﻪ ﺍﻭ ښکلې ﭘﺎﺭټۍ یې ﺟﻮړﻩ ﮐړﻩ، ﺧﭙﻞ نږدې ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﻭ ګاونډﻳﺎﻥ یې هم ﺭﺍﻏﻮښتي ﻭﻭ.
ﺻﻮﻓﻲ د ﺧﭙﻞ ګاﻭﻧډ ﻟﻪ ﻳﻮﯤ بډﺍیې ﺍﻭ ﺷﺮیفې مېرمنې څخه (ﭼﻲ ﺩﯤ ﻟﻪ ﺗﻴﺮ ﻳﻮﻩ ﮐﺎﻝ ﺭﺍ هیسې ﻭﺭﺳﺮﻩ ﭘﻴﮋﻧﺪﻝ)د هغې ﺩﻟﺆ ﻟﺆ ګران ﺑﻴﻪ هار د ﻳﻮﯤ ﺷﭙﯥ ﻟﭙﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭﺭ څخه ﻭﻏﻮښتو، بډایې ښځې هم ﭘﻪ ﻭﺭﻳﻦ ﺗﻨﺪي ﺩ ﺩﯤ هیله ﻭﻣﻨﻠﻪ ﺍﻭ هار یې ﻭﺭﮐړ.
ﺻﻮﻓﻲ ﺩﻏﻪ ﭘﺎﺭټۍ ﭘﻪ ډېره ﺧﻮﺷﺎلۍ ﺍﻭ ﺳﺎﺯ ﺍﻭ نڅا ﺳﺮﻩ ﻭﻟﻤﺎنځله، ﺳﻬﺎﺭ چې خلک بېرﺗﻪ ﺧﭙﻠﻮ ﮐﻮﺭﻭﻧﻮ ﺗﻪ ﺳﺘﺎﻧﻪ ﺷﻮﻝ، صوفي ﻭﻟﻴﺪﻝ چې د ګاوﻧډۍ ښځې ﺍﻣﺎﻧﺖ هاﺭ یې ﻟﻪ ﻏﺎړﯤ ﻟﻮﻳﺪﻟﯽ ﺍﻭ ﻭﺭﮎ ﺷﻮﯼ ﺩی، ﺻﻮﻓﻲ ډېرﻩ ﻏﻤﺠﻨﻪ ﺷﻮﻩ، ﺍﻭ ﭘﻪ ﮊړﺍ ﮊړﺍ یې ﺧﭙﻞ ﺧﺎﻭﻧﺪ ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ هم ﺧﺒﺮ ﮐړ.
ﺩﻭﯼ ﺑﺎﻳﺪ هار بېرﺗﻪ د ګاﻭﻧډ ﺷﺮیفې مېرمنې ﺗﻪ ﻭﺭﮐړﯼ ﻭﺍﯼ، ﺧﻮ هاﺭ ﻭﺭﮎ ﺷﻮﯼ ﻭﻭ، ﺩﻭﺍړﻩ ﺳﺨﺖ ﭘﺮېشاﻧﻪ ﺷﻮﻝ، بالاﺧﺮﻩ یې ﺩﺍ ﻭﭘﺘﻴﻠﻪ چې ﺩﻏﻪ هاﺭ ﺗﻪ ﻭﺭﺗﻪ ﺑﻞ ﻗﻴﻤﺘﻲ هاﺭ ﺑﻪ ﻭﺭﺗﻪ ﺍﺧﻠﻲ ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻭﻧﺪ ﺗﻪ ﺳﭙﺎﺭي.
ﺩﻭﯼ ﺩﺍ ﮐﺎر ﻭﮐړ، ﺧﻮ د هاﺭ ﻗﻴﻤﺖ ﺩﻭﻣﺮﻩ ﺯﻳﺎﺕ ﻭﻭ چې ﺩﻭﯼ ﺩﻭﺍړﻭ ﺧﭙﻞ ټوﻝ ﺷﺘﻪ ﻟﻪ ﻻﺳﻪ ﻭﺭﮐړﻝ، د ﺧﭙﻞ ښاﻳﺴﺘﻪ ﮐﻮﺭ پلوﺭﻟﻮ ﺗﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﻮﻝ،ﺩﻭﯼ ﻟﻪ ﺑﺎﻧﮏ څخه د ډﻳﺮ ﺯﻳﺎﺕ ﺳﻮﺩ ﭘﻪ ﺑﺪﻝ کې ﻗﺮﺿﻮﻧﻪ ﻭﺍﺧﻴﺴﺘﻞ، ﺧﻮ د مېرﻣﻨﯥ هاﺭ یې بېرﺗﻪ ﻭﺭ ﻭﺳﭙﺎﺭﻟﻮ.
ﺩﻭﯼ ﺍﻭﺱ ﻟﻴﮑﻮﺍلۍ ﺍﻭ ﺭﺳﺎمۍ ﺗﻪ ﻭﺯګاﺭ ﻧﻪ ﻭﻭ، ﺩﻭﯼ ﻟﻪ ډﻳﺮﻭ ﺷﺎﻗﻪ ﺍﻭ ﺳﺨﺘﻮ ﮐﺎﺭﻭﻧﻮ څخه هم ﻣﺦ ﻧﻪ ﺍړﺍﻭﻭ، ﺑﺎﺗﺮﻳﮏ د ﺳﻤﻨﺪﺭ ﭘﺮﺳﺎﺣﻞ ﻟﻪ کېښتیو څخه ﺩﺭﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺭﻭﻧﻪ ﺭﺍ ﮐﻮﺯﻭﻝ ﺍﻭ ﺻﻮﻓﻲ ﭘﻪ ﻳﻮﻩ ﮐﻮﺭ کې ﻣﺰﺩﻭﺭﻩ ﻭﻩ، ﭘﻪ ﺩﯤ ﮐﻲ ۱۵ ﮐﺎﻟﻪ تېر ﺷﻮﻝ، ﭘﻪ ﺩﯤ ﻣﻮﺩﻩ کې ﭘﺮ ﺩﻭﯼ ځواني ﻋﺒﺚ تېرﻩ ﺷﻮې ﻭﻩ ﺍﻭ ﺍﺭﻣﺎﻧﻮﻧﻪ یې ﻭﮊﻝ ﺷﻮي ﻭﻭ، ﻳﻮﻩ ﻭﺭځ ﺻﻮﻓﻲ ﻟﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭﻩ د هغه ﮐﻮﺭ ﻟﭙﺎﺭﻩ چې ﺩﺍ پکې ﻣﺰﺩﻭﺭﻩ ﻭﻩ ﺳﻮﺩﺍ ﺍخیستله، ﻧﺎ څاﭘﻪ یې ﺧﭙﻠﻪ ﭘﺨﻮﺍنۍ ﺑډﺍﻳﻪ ګاوﻧډۍ ﻭﻟﻴﺪلو، ګاﻭﻧډۍ ﭘﻪ ﻟﻮﻣړﻱ ځل ﺻﻮﻓﻲ ﻭ ﭘﻴﮋﻧﺪله، ﻭﺭﻏﺎړېوﺗﻪ ﺍﻭ ﭘﻪ ﻣﻴﻨﻪ یې ﺭﻭﻏﺒړ ﻭﺭﺳﺮﻩ ﻭﮐړ، ﺻﻮﻓﻲ ﻭﺭﺗﻪ ﻭﻭﻳﻞ: ﻋﺠﻴﺒﻪ ﺩﻩ ﻟﻪ ﺩﻭﻣﺮﻩ ډﻳﺮې ﻣﻮﺩﯤ ﺭﺍهیسې ﺩې ﻻ ﻧﻪ ﻳﻢ هېرﻩ ﮐړﯤ!!!
مېرﻣﻨﯥ ﻭﺭﺗﻪ ﻭﻭﻳﻞ: ﻭلې ﻧﻪ ﺗﻪ ﺑﻪ مې څنګه هيرېږې!!
ﺧﻮ ﺩﺍسې ﭘﻪ ﺑﺪ ﺣﺎﻝ ﻭﻟﯥ ﻳﯥ؟ څه ﺩﺭ پېښ ﺷﻮﻱ ﺩﻱ؟ ﺍﻭ ﻭﻟﻲ ﻳﻮ ﻧﺎ څاﭘﻪ ﺗﺮی ﺗﻢ ﺷﻮی؟!
ﺻﻮﻓﻲ ﻭﺭﺗﻪ ﻭﻭﻳﻞ: ﺁﻏﻠﯥ! ﮐﻪ ﺳﺘﺎ ﻳﺎﺩ ﻭﻱ ﺯﻣﺎ د ﮐﻟﻴﺰې ﭘﻪ ﭘﺎﺭټۍ کې چې ﻣﺎ ﻟﻪ ﺗﺎڅخه قېمتي هاﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍخېستی ﻭﻭ، هغه ﻟﻪ ﻣﺎ څخه ﻭﺭﮎ ﺷﻮ، ﻧﻮ ﻣﻮږ ﻣﺠﺒﻮﺭﻩ ﺷﻮﻭ چې ﭘﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ کې ﮐټ ﻣټ ﺳﺘﺎ د هاﺭ ﭘﻪ څېر ﺑﻞ هاﺭ ﺩﺭﺗﻪ ﻭﺍﺧﻠﻮ،ﺧﻮ هاﺭ ﺩﻭﻣﺮﻩ قېمتي ﻭﻭ چې ﺗﺮ ﻧﻨﻪ ﭘﻮﺭﯤ ﻳﯥ ﻣﻮږ قېمت ﺍﺩﺍ ﻧﺸﻮای ﮐړاﯼ!!!
مېرﻣﻨﯥ ﭘﻪ ﺯﻭره ﺗﻨﺪﯼ ﻭټکاﻭﻭ: ﺍﻓﻔﻔﻔﻒ ﺧﺪﺍﻳﻪ! ﺩا څه ﺍﻭﺭﻡ!!!
ﺗﺎﺳﻮ ﻭلې ﺩﺍسې کوﻝ؟!
ﺯﻣﺎ هغه هاﺭ ﺧﻮ ﮐﻢ ﺍﺻﻞ ﻭﻭ، ﻳﻮﺍﺯې پنځه ﻓﺮﺍﻧﮑﻪ ﺑﻴﻪ یې ﺩﺭﻟﻮﺩﻩ.
ﮊﺑﺎړﻩ : ﺣﻤﺪﷲ ﺣﻠﻤﻴﺎﺭ
