صميم کټوازی
په هيواد کي د رواني جګړي دواړه لوري د يو بل د ځپلو او له منځه وړلو لپاره خپل وروستی زور ازمويي، د دې زور ازموينې ګټې که هر چاته رسېږي، خو زيان یې يوازي افغانان ويني، ويني د دوی تويېږي، کورونه او کلي د دوی ورانېږي، د جګړي نور ټول اړخونه یې مامون او مصؤن دي، د خير پر غونډۍ ناست دي او زموږ د نابودۍ وروستۍ تماشې کوي.
افغانان په دې جګړه کي يوازې د خپلو سرونو او مالونو قرباني نه ورکوي، بلکې د يو ملت په حيث د خپل ملي يووالي قرباني هم ورکوي، د وروڼو قومونو ترمنځ یې سمتي او ژبني تعصبات د هرې ورځې په تېرېدو سره پړسېږي او پر يو بل یې بې باورۍ د دښمنۍ کچي ته رسېدلې.
هغه چي د چارو واګي یې په لاس کي دي سخت بې لارې دي، د څو ورځو واک او ځواک یې سترګې ړندې کړې دي، پر ملت هيڅ ترحم نه لري، د خپل واک د غځولو لپاره دې ته چمتو دي، چي ټول ولس په اور کي وسوځوي، د نورو غلامۍ ته اړ شي؛ خو دې ته تيار نه دي، چي د خپل افغان ورور په وړاندي پتمن انعطاف او تنازل وښيي او مشروع غوښتني یې ومني.
په ډېر تأسف سره بايد ووايم، چي د کابل هر واکمن د خدايي واک او ځواک مدعي وي، له خپل هر مخالف مطلقه تسليمي او بندګي غواړي، دا “خدايي غرور” یې د دې لامل کېږي، چي مخالف یې په وړاندي د جګړي لار غوره کړي، د خپل طبيعي او سياسي حيات د ژغورني لپاره د هر دښمن در ته ودرېږي او بالاخر ټول هيواد د جنګ په لمبو کي و سوځي، د هيواد نږدې درې سوه کلن معاصر تاريخ د دې تريخ واقعيت ښکارندويه دی، د جګړي او هيواد ورانېدنې ټولي پېښې د کابل د واکمن د دې شيطاني خصلت زېږنده دي!
د هيواد روان بحران د مهارولو او له جګړې د وتلو لپاره د کابل واکمن بايد تر خپل غرور تېر شي، د خپل څو ورځني اقتدار لپاره دې نور خپل ځورېدلی ملت نه ځوروي، دا دې ومني چي جګړه یې نور هم د پرديو غلامۍ ته اړ کوي، هيواد نور هم د تباهۍ خوا ته بيايي، د دې واقعيت په درک کولو سره دې څو کارونه وکړي:
۱ـ له مخالفو ډلو سره دې د رښتينې صلحې لپاره را وړاندي شي، چي د جګړي د پای ته رسولو او هيواد له نوري تباهي د ژغورلو لپاره یې په پوره مېړانه د دوی په وړاندي پتمن انعطاف او تنازل وکړ، د صلحي تړون دې لاسليک کړي او په پوره اخلاص دې د عملي کولو لپاره مټي ور ونغاړي، د جګړې اوږدولو او سختولو ته دې نه اړکوي او مه جګړې ته د اولیت رایه ورکوئ.
۲ـ د مخالفو ډلو ملي حيثيت او افغانيت دې ومني، چي د جګړي په ميدان کي یې تر يوې ورځې بلې ته زور پرې تېرېږي، نور دې پردي نه ګني، مشروع غوښتني دې يې و منل شي، د دوی په وړاندي دي پراخه انعطاف وښيي، د پرديو او ګاونډيو له لارې دې پرې د فشار واردولو هڅي پرېږدي، د هيواد د قومونو او ولسونو د مخورو استازو جرګې دې ور ولېږي، چېري چي دوی غواړي خبري دې ورسره وکړي، له نوم او نښان سره دې حساسيت نه ښيي، پر پراخه ټنده دې یې شرعي او ملي غوښتنې ومني.
نو بیا به ولس ته جوته او ښکاره شي، چې څوک څه غواړي او جګړه د څه لپاره ده، د امریکا لپاره که د شرعي قانون لپاره؟، هغه شرخوښې ډلې به هم ښکاره شي، چې د هیواد په جګړه کې خپل خیر لټوي او جګړې ته د اولیت رایه ورکوي.
