ابوصهیب حقانی
این روز ها بار دیگر شاهد روزهای پرخون در اقصی نقاط سرزمین خود هستیم جنایتکاران امریکایی با حملات هوایی شبانه و روزانه و پیاده نظام آن (نیروهای اجیر تحت الامر اداره کابل) از راه زمینی با انداخت های کورکورانه شب و روز ملت مظلوم ما را به خاک و خون کشانده و زندگی نسبتا شیرین و امن را در کام ملت تلخ و پر خطر نموده است.
درد آنجاست که مرتکب جرایم جنگی در افغانستان یعنی اشغالگران هر جنایتی در هر حجم و مقیاسی که مرتکب می شوند اداره کابل نه اینکه در مخالفت شان کمترین واکنشی از خود نشان نمی دهد بلکه با لبخند و التماس به بهانه سرکوب مخالفانش حمایت نیز کرده و رسانه های زرخرید به تبعیت از مقامات کابل تکان دهنده ترین جنایت های هولناک را بسیار به سادگی جلوه داده و ماهرانه توجیه می کنند.
متاسفانه حالت کنونی نشانگر آنست که ریخته شدن خون افغان های مظلوم نزد دشمنان اهمیت نداشته و حتی برعکس کسانی مثل اشغالگران و حامیان اجیر آنها از بال بال زدن خورد و کلان این سرزمین در زیر حملات ددمنشانه امریکایی ها، ناتو و قوای اجیر افغان لذت نیز می برند طوریکه امریکای جنایتکار راحت جنایت می کند و اداره فاقد صلاحیت آن در کابل ناظر جنایت است و به جنایت بادار شاباس و آفرین نثار می کند ننگ باد بر چنین حاکمانی که بر خون بی گناهان سرزمین خود خوشحالی کرده و به فرض حذف مخالف خود بر گریه داغدیده های ملت خود قهقهه می زنند!
به راستی که این روزها بار دیگر ملت افغانستان در امتحان و آزمون سختی به سر می برد از یک طرف آوارگی و مظلومیت، از یک طرف فقر و بیچارگی مادی، از طرفی سردی خشک و خنکی بی حاصل زمستان و از سویی هم بمباردمان کور کورانه دشمنان دین و حامیان فریب خورده شان (بخصوص در این اواخر) و از طرفی هم که از همه درد آورنده تر است حاکمیت ضعیف و بی جان، بی تفاوت و بی بخار اداره کابل است که بجای پاک کردن اشک چشم این ملت بی نوا، مشت محکم تری را از سر ظلم و زورگویی به فرق سرشان حواله می کند.
چاره جز این نیست که به تنها روزنه امید بیش از پیش چشم امید دوخت و کماکان به حیث انصار و اعوان حق از هیچ نوع کمک مادی و معنوی بدانها دریغ نکرد و تا پیروزی و کامیابی آن جماعت حق (یعنی مبارزان راه خدا) بر طایفه متجاوز خارجی و بندگان خود فروخته آنها دست از سلاح، دعاء و همکاری نگرفت و بخاطر جلوگیری از بحران های پیش رو و احتمالی خود به خود آئیم و به جای دست بالای دست ماندن، دست به دست هم دهیم.
به امید روزیکه ملت عزیز از اسارت دشمنان بدر آید.
