نویسنده: عبدالله کُلَنگاری
اگر دو کره شمالی و جنوبی آشتی کنند و میان شان صلح ، امنیت و آرامش حکمفرما شود ، پس منافع که آمریکا از کره جنوبی بدست میاورد چه میشود !؟
اگر منازعه و اختلاف میان ایران و کشور های خلیج از بین برود ، امکان دارد که بلیون ها بشکه نفت عرب بشکل رایگان به حلقوم آمریکا بریزد ؟!
اگر در عراق ، سوریه و یمن جنگ خاتمه پیدا کند پس سرنوشت فابریکه های سلاح سازی آمریکا ، روس و فرانسه … که سالانه به قیمت ملیارد ها دالر وسایل نظامی را به فروش می رسانند چه خواهد شد !؟
بلآخره اگر در افغانستان جنگ خاتمه یافته ، امنیت و آرامش دامن پهن کند ، پس پایگاه های نظامی بگرام ، شیندند و قندهار به کجا انتقال خواهد یافت ؟ و آمریکا رقابت با هند ، چین ، روسیه و ایران را چگونه مدیریت خواهد کرد ؛ از معادن دست نخورده و اورانیوم چطور بهره مند خواهد شد !؟!
باید خاطر نشان ساخت که دغدغههای صلح و صدا های صلح خواهی جز پروژه عوام فریبانه بیش نیست .
اگر واقعا اراده قوی برای آوردن صلح وجود داشته باشد ، لا اقل کشور های ذیدخل و موثر در جنگ افغانستان که در رأس آن آمریکا قرار دارد برای چند مدت کوتاهی پیش شرط های مخالفین مسلح را پذیرفته کشور ما را ترک می کردند ، دلایل و بهانه جنگ را که حضور خارجی ها پنداشته میشود را نقطه پایان می گزاشتند .
افغانها دیگر از جنگ و خونریزی ، کشتار و ویرانگری خسته اند ، بیشتر از چهل سال است که گوشهای ما صدای فیر مرمی و بم های طیارات را میشنود ، سالهاست که شب از خوف صدای جیت F16 و هلیکوپتر های بلک هاک خواب راحت نداریم .
جنگ همه روزه از ما قربانی میگیرد ، خانه های ما را ویران ساخت ؛ زراعت و باغهای ما را بخشکانید ؛ فابریکه ها و زیربناهای کشور ما را تخریب نمود ؛ سرک ها و پل های ما را خراب کرد و خلاصه اینکه کشور ما را وابسته به کمک های خارجی و اقتصاد ما را به رکود مواجه ساخت .
پس با این همه ضرر و نقصانِ که جنگ دارد ؛ میشود افغان ها خواهان آن باشد؟ هرگز !
