جشن گرفتن صدمين سالگرد استقلال امروز در زېر يوغ همان خارجى هاى ديروز
داکتر يوسف اکبرى
امروز ما شاهد بزرگترین جشن آزادی بنام صدمین سالگرد استقلال خواهیم بود.
برای تدارک این جشن صدها هزار پول از حق پیره زنان یخن پاره و کودکان برهنه پای این سرزمین بنام عدالت عمری و علوی هزینه شده است.
تنها چهل میلیون افغانی برای ساختن چهاردانه ترانه درحالی به مصرف رسیده است،که نصف جمعیت این شهر از طریق گدایی فقط نان خشک برای خوردن دریافت میکنند.
تمام شهر با چراغ های رنگین و پر زرق و برق مزئین شده تا شب های تاریک و پرغم این شهر را ظاهرا چهره شادی و سکون دهد،اما هر شب در هوتل های عروسی و کوچه های این شهر ده ها طفل و زن این سرزمین به بی رحم ترین شکل آن سرزده می شوند و هیچ عدالتی نیست تا از خون بی رنگ آنها بازپرسی کند.
هزاران سرباز تا دندان مسلح، کوچه به کوچه شهر را نظارت می کنند تا هیچ تهدیدی رهبران سیاسی حکومت را نه هراساند و فضای شادی این جشن را برهم نزند، اما مسولیت امنیت شهروندان عادی گویی به دوش هیچ پولیس این شهر نباشد و مانند مردمان مباح زده هر روز کشته میشوند.
این جشن در حالی به گونه شاندار تجلیل می شود که از رئیس جمهور گرفته تا وزیران،وکیلان و حتی روسای نهادهای دولتی خود را عقب دیورار های پولادین ،سنگ های سمنتی و جاده های بسته شده، زندانی ساخته اند و چهره پایتخت درست به خط نخست نبرد می ماند.
و به قول منتقدین حکومت، این جشن موقع خیلی طلایی برای شهره شدن رئیس جمهور غنی در میان حلقه تبلیغاتی ارگ و تیم کامپاینی دولت ساز نیز هست تا از تمام قوت مشروع و غیر مشروع برای قهرمان سازی های کاذبانه و عوام فریبانه استفاده کنند. در حالیکه تیم مشاورین برحال رئیس جمهور غنی تا سفارای حکومت در بیرون فقط تمرکز فیسبوکی بالای کمپاین انتخاباتی دارند.
اما در ضلع دوم آنچه واقعیت های تلخ و میانتهی بنام استقلال است.
ما در حالی صدمین سالگرد استقلال مان را جشن میگیریم که سرنوشت صلح و انتخابات ما را، همان خارجی های دیروز رقم می زنند.
ما زمانی برای صدمین سال استقلال خود چک چک و پایکوبی می کنیم که به جای رای ما وزیر خارجه دیروز امریکا دست رئیس جمهور فعلی ما را به رسم پیروزی بلند می کند.
ما در حالی جشن شاندار استقلال را تجلیل میکنیم که وزیران کابینه و حتی نمایندگان ما در ولسی جرگه بدون حمایت خارجی فقط مثل شهرواندان عادی بیکار خواهند بود. و حتی برخی وزیران ما به جز زبان انگلیسی،پشتو و دری حرف زدن نیز بلد نیستند.
ما زمانی جشن شاندار برگزار می کنیم که کوچک ترین عملکردهای حکومت ما زیر زره بین سفارت های خارجی و با صدای نقد و تهدید آن ها رقم میخورد.
ما زمانی صدمین سالگرد استقلال مان را جشن باشکوه می گیرم که بدون حمایت مالی امریکا حتی دوماه هم به قول رئیس جمهور غنی دوام آورده نمی توانیم.
می خواهم به شاه امان الله خان ناغازی و یاران سربه کف اش بگویم که خجالت هستیم از اینکه رهبران خائین ما برای ساختن زندگی پر زرق و برق و گسترش قدرت خانوادگی شان، آزادی دیروز تان از انگلیس را به ده ها کشوردیگر معامله کردند و بلست بلست این خاک را فروختند.
