غزل!!

ثناءالله معصوم

دلته په پَل دخاورو خلک امیدونه تړي

دلته په ماتو څانګو خلک دي چې زړونه تړي

دلته هر چا  له هجره زخم په زړګي خوړلی

د بیلتانه له لاسه هر څوک د زړه ورونه تړي

دلته هر چا نزرانه کړی دی جانان د مینې

بیا یې په خړ مزار جڼډې او بیرغونه تړي

دلته ګودر کې نه منګی شته نه ټپې او قیصې

نجونې لګیا دي څو زلمو ته ملابندونه تړي

دلته د مینې دود ځوانانو دومره تود ساتلی

ځینې خو آن په خپل خواږه بدن بمونه تړي

اوس د معصوم د زړګي زخم پوري نه خاندي څوک

اوس ټول لګیا دي د خپل مات زړه پرهرونه تړي