غزل / مجيب دينارخېل

ژوندون څۀ دی؟ د سړي په اوږو بار دی
پوره غر دی د میږي په اوږو بار دی

د قابل غوندې حیران یم څه پرې وکړم؟
مړ وجود مې د  زړګي په اوږو بار دی

غوڅېدو ته یې لا څومره وارخطا دی
ته وا سر مې د  لالي په اوږو بار دی

نه یې وړی شم نه یې مرګ ته پرېخودی شم
ستا ارمان د غره زخمي په اوږو بار دی

اوس د چا تصویر ته نه ژاړمه شپه کې
اوس مې مینه مجازي په اوږو بار دی

ته ښاد شوی یې که څنګه دینارخېله؟
تا ته ولې؟ شاعري په اوږو بار دی