کابل ټکی کام ۰۹غويي/۱۳۹۵، لیکنه: سید احمدالله غزنوي
د ګران هېواد افغانستان پتمن او ویاړلی ولس د هر ظالم د لاسه کړېدلی او ځورېدلی دی او له چا یې ښه نه دي لیدلي.
افغان مجاهد ولس تل خپل مسلمانان وروڼه په هر ځای او په هر حالت کې د ظالمانو له منګولو څخه خلاص کړي.
که د تاریخ پاڼې را واړوو او د افغان مجاهد ولس د غیرت باب ته نظر وکړو، وبه ګورو چې سلطان محمود غزنوي د هندي مسلمانانو په غوښتنه په هندوستان باندې حملې کړي دي، او مسلمانانو ته یې د امن او سوکالۍ ماحول او فضا رامنځته کړې ده.
میرویس نیکه د دیني علماوو د فتوا له مخې د کندهار خلک د ایراني ګورګین له ظلمونو او وحشتونو څخه وژغورل.
همدا شان که لږ مخکې ولاړ شو د نن عصر مجدد امام الجهاد امیرالمؤمنین ملا محمد عمر مجاهد حفظه الله د خپلې مدرسې او حجرې څخه را پاڅېدو، او خپل پیل کړي کتابونه یې نیمګړي پرېښودل، او د ګڼ شمېر علماوو په مشوره یې د جهاد اعلان وکړ.
دا په داسې حال کې چې په کندهار کې د فحاشۍ دروازې خلاصې وې، هلک هلک ته ودېدو، له ښځو سره ناوړه او ناروا سلوک او چلند کېدلو، پاټکونه جوړ شول، خلک به یې راښکته کول، او بیا به یې د لوټلو ترڅنګ ځورول او ټکول، ښځې تښتول کېدې، او دې ته ورته نور منکرات او ناوړه اعمال به په سپینه ورځ په زغرده ترسره کېدل، بالاخره مجددالعصر رحمه الله دې ته اړ شو، چې خپل نیم لوسته کتابونه همداسې نیم پریږدي، او د علماوو په مشوره یې د عملي جهاد اعلان وکړ، چې بالاخره یې یو صفا، سوچه ښکلی او د نبوي منهاج مطابق اسلامي نظام راووست.
د امت د مشر مجددالعصر امام الجهاد امیرالمؤمنین رحمه الله اسلامي نظام او په ولس باندې زړه سوي ته په کتو سره باید هر اصیل او مجاهد افغان له ځانه سره دا فیصله وکړي چې زمونږ خواخوږی څوک دی؟ طالبان او که دولت؟
که د نن ورځې غرب پاله او د غرب له لورې محکوم دوه سري رژیم ته او د دوی ناوړه او ظالمانه کړنو ته وګورو، چې هره ورځ افغان مجاهد ولس ته ترې خطرونه پېښیږي، د دوی ابطال او د افغان ولس سره دښمني ښه ښکاره کوي.
د دغه دوه سري رژیم په واکمنۍ کې چې څومره زیانونه ولس ته اوړي، او د دوی تر سختو شکنجو لاندې دي، له شمېر او ضبط څخه وځي.
طالبان د ولس خواخوږي دي، که دولت؟
د دغې پوښتنې ځواب مونږ ته یوازې او په ښه توګه په دې کې معلومیږي، چې اشرف غني په یوه بېړنی غونډه کې چې تمه ترې کېدله، یا خو به په خپلو ناکامیو باندې اعتراف وکړي، او استعفا به ورکړي، او یا خو به د افغاني مهاجرینو او په بهر کې د بې سرپرسته افغاني بندیانو لپاره چیغه پورته کړي، د اداري فساد پر خلاف به جهاد اعلان کړي، هغه کمونستان او جنګسالاران چې ملت یې له ناورین سره مخ کړی دی، عدلیې ته معرفي کړي، د ګاونډیو د مستقیم تیري په وړاندې به قاطع دریځ ونیسي، او ټولو هغو ملکونو ته به چې د افغانستان خاوره د خپلو ګټو لپاره استعمالوي، سور خط وکاږي، خو ده برخلاف د اشغال پر وړاندې د افغاني پاڅون پر خلاف د جګړې پرېکړه وکړه، ځان یې وښودو چې پردۍ پال او د ملت قاتل دی.
د ملي یووالي حکومت د جګړې دغه پرېکړه، له افغانانو او د هغوی له امیدونو سره ستر خیانت دی، ځکه چې له څو کلونو راهیسې د تپل شوې جګړې حل نه دی را ایستل شوی، ولسمشر د ټاکنو پر مهال برېتونه کش کړل، او له ولس سره یې د یو شمېر ژمنو تر څنګ د سولې ژمنه هم وکړه، خو دا مهال د افغانانو د تن پر سرونو فوټبالر لوبغاړی ولسمشر د جګړې پرېکړه کوي، او د ولس د آواز پر وړاندې جګړه له سره پیلوي.
خو له بلې خوا، طالبانو پاکستان ته په دې موخه چې هلته د مهاجرینو د ستونزو، د پاکستان له لورې پر هېواد د تیري او د خپلو بندیانو په اړه له پاکستاني چارواکو سره خبرې اترې وکړي، پلاوی لېږلی دی.
د همدې بې واکه ولسمشر د دې پرېکړې له مخې ویلی شو، چې دا پرېکړه د کوم ګاونډي هېواد په استخباراتي مرکز کې شوې ده، تر څو د یو څو لنډغرو جېبونه د ملت د وینو په بدل کې ډک او په واک کې پاته شي، او طالبان چې د ملت رښتیني خواخوږي دي، په سعودي، ایران، پاکستان او نورو هېوادونو کې د خپلو افغاني مهاجرینو لپاره بار بار د دوی د ستونزو په اړه پوښتنې د کوربه هېوادونو له چارواکو سره مطرح کوي، او پر دوی د ترحم غوښتنه ترې کوي، د خپلو بندیانو د ازادولو تر څنګ د عامو افغانانو بندیانو چې د ګاونډیو هېوادونو په جېلونو کې بې سرنوشته پراته دي، په اړه مسئولانه عمل کوي، او خپل فرض اداء کوي.
طالبان چې نسبت یې پاکستان ته کیږي، په بار بار پاکستان ته د خبرداري په توګه وایي، چې د هېواد پر حریم دې تېری نه کوي، کني هېوادوال به یې د دوی پر خلاف توند غبرګون وښيي.
داسې یو رژیم ته به څنګه یو ملت د ښې تمه وکړي، چې د یوه سیال هېواد د بهرنیو چارو وزیر مینځ ته راوړی وي، او څرنګه ویلای شو، چې داسې نظام به ملتپال او د ولس خواخوږی وي، او طالبان چې یوازېنۍ غوښتنه یې آزادي ده، حتماً د ملت غمخوار او د وطن رښتیني بچي دي.
