ولسوالی های خیالی اداره کابل …!

  محمود احمد نوید

اداره کابل به تازگی بزرگترین ولسوالی هرات؛ یعنی ولسوالی شیندند را به پنج ولسوالی (شیندند، زیرکوه، پشت کوه، کوه زور و زاول) تقسیم نمود، پروسه تقسیم ولسوالی شیندند گرچه سال قبل طی یک سفر اشرفغنی به ولایت هرات گرفته شده بود؛ اما پس از چانه زنی های سیاسی و همچنین تلاش های مکرر و فراوان نظامی در مناطق از دست رفته در ولسوالی شیندند، بالاخره چند روز پیش از سوی ارگانهای محلی تصویب و ولسوالی شیندند رسما به ۵ ولسوالی تقسیم گردید.

با اعلان این خبر، همزمان گویا عملا چهار ولسوالی تازه تاسیس (زیرکوه، پشت کوه، زاول و کوه زور) رسما از طرف اداره کابل پذیرفته شد که کاملا در اختیار و تصرف مجاهدین اند؛ چه اینکه در سالهای اخیر اداره کابل در ولایت هرات، ولسوالی شیندند را کاملا از دست داده است و جز بازار ولسوالی و چند قریه نزدیک شاهراه هرات – کندهار متباقی ۹۰ فیصد شیندند در تصرف مجاهدین می باشد با تقسیمات جدید گویا اداره کابل چهار ولسوالی دیگر را نقدا در اختیار مجاهدین قرار داد؛ به عبارت دیگر اینکه ولایت هرات با تقسیمات جدید دارای ۱۹ ولسوالی شد و به شمول ۹۵ فیصد و یا حتی بیشتر ولسوالی شیندند ۴ ولسوالی مکمل به دست مجاهدین است که این در ذات خود خبر خوش برای مجاهدین و خبری غم انگیز برای اداره کابل، حامیان و پیروان اش است.

یعنی به قول معروف: عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد/ دشمن خود سبب خوش نامی مجاهدین گردید گرچه مجاهدین لله الحمد با تسلط حداکثری بر ولسوالی شیندند در هرات، در مقایسه با سایر ولایات، از نظر جغرافیایی عملا گویا یک ولایت کامل را در اختیار و کنترول خویش دارند آن هم در هرات؛ جایی که هم برای خارجی ها از اهمیت خاص برخوردار بوده و هم به لحاظ حیثیتی برای اداره کابل بسی مهم و حیاتی است.

اما جای سوال اینجاست که چرا اداره کابل و به تبع آن ارگان های محلی به چنین تقسیماتی رضایت داده اند چیزیکه بیشتر سبب تضعیف و تذلیل اداری ولایت شده و اساسا مقصدشان از این اینگونه کارها چه میتواند باشد؟

 در اصطلاح حکومت داری، عموما دولت ها بخاطر فراهم آوردن تسهیلات اداری، اقتصادی، عمرانی و … در پلان های کلان و زیربناهای مهم شهری سعی می کنند با چنین تقسیماتی، عرضه خدمات بهتر برای مردم را فراهم آورند و باعث رفع مشکلات اساسی آن مناطق شوند؛ شاید اداره کابل بر همین مبنا چنین تصمیم سختی در تقسیم ولسوالی ها و حتی گاهی طبق شنیده ها علاقه مند تقسیم ولایت ها است، لیکن در حقیقت در مورد اداره کابل و مقصد آن از این تقسیمات این موضوع کاملا صدق نمی کند؛ زیرا اداره کابل در تلاش است بر اساس ضعف مدیریتی و چالش های شدید امنیتی که دارد با چنین تقسیماتی مشوق هایی را برای افراد فرصت طلب و منفعت جو فراهم آورد؛ یعنی کسانی را به حیث مسئول و یا ولسوال به مناطق از دست رفته اعزام کند تا اینکه با مورال بهتر هم افکار عمومی را به خود جلب کرده و هم از نظر روحی توان رزمایش نظامی سربازان خود در برابر مجاهدین را بالاببرد به این امید که ولسوال های جدیدالتقرر با تلاش و جدیت مناطق تحت کنترول مجاهدین را بازپس بگیرند؛ لکن خنده دار آنجاست که مثلا در مورد شیندند، بازار ولسوالی شیندند که ظرفیت همان یک ولسوالی و قوماندان امنیه را در برابر نفوس و جمعیت زیاد آن را بدرستی نداشت اکنون باید در جوار آن ولسوالی و دیوار به دیوار آن، چهار ولسوالی جدید دیگر با چهار قوماندانی امنیه جدید در کنار خود داشته باشد تا مثلا از آنجا ولسوالی های تحت کنترول طالبان را اداره کنند؟!

نکته جالب دیگر آنجاست که این بار نخست حکومت نیست که دست به چنین تقسیمات مسخره ای می زند بلکه سال قبل در ولایت قندوز نیز چنین اقدامات مضحکی را به اجراء گذاشته البته این نادانی اداره کابل به نفع مجاهدین است؛ زیرا با این کار به تعداد ولسوالی های تحت کنترول مجاهدین بدون آنکه حتی یک فیر کرده باشند خود به خود افزوده می شود؛ در ولایت قندوز ولسوالی گل تپه که از مرکز جدا گردید، ولسوالی آقتاش که از خان آباد جدا گردید، ولسوالی کلباد که از امام صاحب جدا گردیده نیز از نقشه های (مفکر!) اشرفغنی بود که خوشبختانه این سه ولسوالی نیز بطور کامل تحت تصرف مجاهدین است.

سخن کوتاه اینکه:

خداوند متعال وقتی اراده کند کسانی را ذلیل و رسوا بسازد تمام زمینه های ذلت و افتضاح را برای آن قوم ذلیل پیش از پیش مساعد می گرداند و این چنین است که اداره کابل؛ مثل سربازان خیالی فراوان که روی کاغذ ثبت اند و به نام آنها معاش و تنخواه گرفته می شود ولی در واقعیت وجود خارجی ندارند طوریکه اینک با تحقیقات جدید موسسه سیگار(SIGAR)، سبب بدنامی اداره کابل گردیده، این ولسوالی های تازه تاسیس نیز بر روی کاغذ ولسوالی خوانده شوند اما در نقشه فعلی اداره کابل وجود خارجی نداشته و مثل سربازان خیالی صرفا در عالم تخیلات اداره کابل باشند، و کسانی به اسم ولسوال در ولسوالی های جدید به نام حکومت؛ اما به کام دل خود، چند صباحی با اموال بیت المال به عیش و نوش بپردازند.