قاضی محمودالحسن جاهد
اعلان ممنوع الخروج شدن هفتاد و پنج تن از افرادی بلند رتبه، که بیشتر آنها مربوط حکومت وحدت ملی هست، صفحه جدیدی از جرم و جنایت و فساد و خیانت را باز می کند. این بدین معنا است که ناپاکی و فساد درین کشور در شرایط حاضر در میان حکومتی که اقتدار سیاسی میهن را بدست ګرفته به صورت ګسترده ای وجود دارد.
آیا اعلان این قضیه و ممنوع الخروج نشان دادن متهمین به فساد، مشکل را حل کرده آمار فساد را پايین آورده به کاهش می کشاند؟ و آهسته آهسته با برداشتن قدم ها ریشه های فساد را از ادارات دولتی قطع کرده نفس راحت برای مردم می دهد؟ یا آنکه یک اعلان نمایشی است که نه تنها جلو فساد ګرفته نمیشود بلکه هنوز دست های مرئی و نامرئی جهت برائت متهمین دراز شده تهور و جرئت آنها و دیګران را برای اجرای فساد بیشتر می سازد. هنوز وقت است نمی توان حکم جازم و قاطع نمود، باید انتظار کشید که دنباله این قضیه چه خواهد بود؟ و با اعلان اسمای این معینان، روسا و جنرالان روی ارتباط های سمتی و ګروهی شان چه عملی انجام خواهد ګرفت.
اګر در شرایط فعلی برای دریافت ریشه های فساد و قطع و بیخ کن ساختن آن، در میان اولیای امور اتفاق و هم نظری وجود داشته باشد از یکسو اعتماد مردم بیشتر شده امید فردای تابناک در اذهان زنده میګردد و از طرف دیګر جرئت دست زدن به فساد کمتر شده راه را برای حاکمیت قانون باز میسازد که بدون شک حاکمیت قانون، عدالت را تامین و راه زورګویان و ظلم و استبداد را میګیرد.
باید هر ارګان به طور نمایشی و شکلی نباشد بلکه ارګانها روی پرنسیب و اصول قانونی بر مبنای مسولیت های که به عهده دارند قدم بردارند، و از روی صلاحیت های قانون بدون هراس و دور از حمایت و جانبداری از مرتکبین جرم و جنایت عمل کنند. هرګاه هر ارګان ذیصلاح به برتری قانون باور داشته راه برداشتن خلاهای موجود تطبیق قانون را بدانند یقینا ملت متدین افغان از آن حمایت نموده برای بهبودی وضع تا آخرین حد توان کمک می نمایند اما عدم تطبیق قانون و جانبداری های غیر قانونی، مردم را مایوس ساخته فاصله میان متولیان امور و عامه مردم را ایجاد کرده است.
به تعلیق انداختن وظایف تا هنګام تکمیل پرونده های متهمین کارخوب است اما حرکت های تصنعی که دور نمایی تاریک داشته باشد به سود ملت تمام نمیشود بلکه برخورد قانونی حلال مشکلات بوده حالت را تغییر داده به بهبودی می کشاند، به زبان تقبیح کردن فساد و در ظاهر اظهار نفرت از آن، در حالی که جنبه عملی نداشته جهت جلوګیری فساد دست به کار نګردد سود ندارد.
در بسیار جاهای از دیوار ها عکس های نمایشی ترسیم شده و دست به آنها دراز شده از عمل رشوه و افراد رشوت خور تقبیح ګردیده است اما این رسم صورت در دیوار تا هنوز مشکل را کاهش نداده هیبتی را ایجاد نکرده است، بلکه هنوز دامنه رشوه و اختلاس وسعت پیدا کرده با کمال وقاحت این عمل شنیع را تعداد زیادی با استفاده از قدرت های دولتی انجام میدهند، حال باید با خود بیندیشیم که روی کدام نقشه حرکت کنیم که مشکلات در ابتدا کاهش یابد سپس آهسته آهسته ریشه های مشکلات را خشک ساخته بر قلع وقمع آن قدرت یابیم.
افغانستان کشور اسلامی است، اسلام تنها دینی است که جلو فساد را ګرفته برای پاکی جامعه قوانین، مقررات و رهنمودهای کامل دارد، هرګاه نظامهای که اسلام را جز نام خود می ګذارند از راه تطبیق عملی قوانین دینی حرکت نمایند به پیروزی و رفاه و آرامی دست می یابند.
