نګارنده: محمد نعیم حماد
ضمیر ما از چشمه آذادی سیرآب شده!
آتش بس آغازگر صلح و رفاء میان دولت وطالبان!
کبوتر صلح با دو بال پرواز می کند و پهنای آفاق را می پی ماید و با یک مُنقار نامه دوستی وصمیمیت را بر فراز این میهن زجر دیده، همچو عطر عنبرین می افشاند و این گلستان مِهر و محبت را طراوت و شادابی دیگری می بخشد. ای! کاش وطنم از دست غارتگران واجیران وابسته به دالر که عشق و حوریت شان همه وقف اشغالگران است تا بدین جا نمی رسید. آنانکه های هوی از آذادیِ تحت این استعمار چهلنو کشور که هر یک مقاصد خاصی خود را دنبال می کند، ایا اینست افغانستان خود کفا؟ای سر باز این حکومت! دریغا آن روزیکه صلاح را از برای نابودی برادر ات و دشمنی با شعائراسلامی بر داشتی و شانه به شانه مدافع و هم پیمان اشغالگران بودی. ترس از خدا’ج’ کن وپیرو حق باش، تا دامن صلح واشتی میان (طالب و حکومت) هموار شود، و دست به دست هم داده این شیاطین انسی را با جمله قوت های آن از این خاک بدر کنیم، ونگذاریم که هر طاغوت عصر پیکر اسلام را رگ بار مرمی کند،ومدافعان حقیقی اسلام (مجاهدین کرام) را شب و روز تعقیب کرده و مورد حمله قرار ندهند، ویک زندگی تحت تاثیر شریعت غرا محمدی داشته باشیم، وآذاد زیستن را حق خود وهر جنبده بپذیریم. آذادی واستقلالیت را دریک سیطره نظام اسلامی سپری کنیم، و برای نفاذ شریعت در هر موقع کوشا باشیم ودین وطن را جز پیکر خود بدانیم، ودر برابر همچو تجاوز باید قد عَلَم کرده، دفاع نمایم، جان سلامت بردن را غازی راه حق، ومردن آن شهادت فی سبیل الله بدانیم .
پروردگارا! به علم عمل، به دین خدمت را توفیق ما کن، وصلح وآشتی را نصیب ما کن.
اندک که پیش تو گفتم غم دل تر سیدم
که دل آزرده شوی ورنه سخن بسیار است
