صفي الله “رائد”
د ماښام تیارې خپرې شوې وې، بېرون یخه او باراني هوا لګېده، موږ په کوټه کې د څراغ رڼا ته ناست او کیسې مو کولې چې د کلا دروازه وټکېده.
زمونږ د کلي یوه سپین سرې مورکۍ چراغ په لاس په دروازه کې ولاړه وه.
هو! د عمر مورکۍ وه، هغه عمر چې څو کاله وړاندې د افغان سپیشل فورسو له لوري په شهادت رسیدلی و، خو! دا بې وسه او بې کسه مورکۍ لاهم د خپل ځوی په شهادت نه وه خبره؛ کلیوالو ورته د عمر د بندي کیدو ویلي و.
دشهید مور کۍ به ماښام مهال مونږ کره راتله او سهار به بیا خپل کورته تله، له عمر پرته یې په کور بل هېڅوک نه و، اوس د عمر پر ځای د هغه یادونو او غمونو زنګوله، هره شپه به یې د عمر د راتلو په هیله سبا کوله.
هو! دې بېچاره سپین سرې مور داسې ډېرې شپې او ورځې بې عمره تېرې کړې او..
زړې مورکۍ خپل عمر بچي ته یو جوړه کالي ګنډلي و تر څو یې زندان ته ورولیږي، خو له دې هم خبره وه چې ډېر ژر به ټول بندیان ازاد شي.
ویل یې که عمر ځوی مې په خیر را خلاصېږي نو به دا جامې نه ورلیږم!
ومې ویل: هو! مورې ستا عمر ته زه هم دعاګانې کووم، رب دې د زړه صبر درکړي.
په ژړغونې غږ یې آمین وویل او بیا یې ویل:
ایا زما عمر به هم پکې وي؟
ایا عمر به مې هم راشي؟
که زما د عمر بچي زیری هر چا راباندې وکړ ډېر څه به په زیري کې ورکړم!
دا زورېدلې مورکۍ د خپل عمر بچي یادونو په ملا کږه کړې او په سترګو ړنده کړې وه.
غم یې داسې حالت ته رسولې وه چې په ژبه ګونګه وه څه یې نشوای ویلای، په زړه څک وه په تصور کې یې یواځې د عمر بچي ننداره کوله.
څو شېبې چپ او په ژورو فکرونو کې ډوبه شوه بیا پر همغو زړو خبرو سر شوه
“زما عمر بچی به مې هم راشي؟!
زما عمر بچی به مې راخلاص شي؟
ماویل: هوکې، مورې!
که ستا عمر بچی رښتیاهم کوم زندان کې وي، ضرور به را خلاصېږي، هو! مورجانې ستا عمر به هم له نورو بندیانو سره یو ځای راځي!
خو زما دې خبرو په سپین سرې مورکۍ داسې اثر وکړ، لکه همدا اوس یې چې د خپل عمر شهید د شهادت سپېڅلی بوی حس کړی وي، داسې ته وا پر قبر رالوتی شمال یې پر زړګی لګیدلی وي.
زه هم نه پوهېدم په زورېدلې مورکۍ زما خبره څنګه ولګیده؛ ایا پوی شوې خو به نوي؟
ځکه له اورېدو سره سم یې سترګې له اوښکو ډکې شوې او خپلې نمجنې سترګې یې د اسمان پر لورې خپل حقیقي خالق ته پورته او په ژړغونې غږ یې وویل: “ربه ځما ګلالی عمر بچی ..!
اخ ربه! زما د زړه ټوټه…!
مورکۍ څو شېبې خپل رب ته په زاریو شوه او ښې ډېرې اوښکې یې تویې کړې.
د سپین سرې مورکۍ د نازولي بچي عُمر د شهادت دا اتم کال و خو! مور یې لاهم د راتلو لارې څارلې.
هره شپه یې دخپل داسې ورک بچي په انتظار کې سباکوله، چې بچی یې کلونه وړاندې په شهادت رسیدلی و.
د مور همدا یواځینی نازولی عُمر داخلي ګوډاګیانو
دشپې مهال پخپل کلي کې له موټر ښکته او بیا یې ډېر په وحشت سره په شهادت رسولی و،
خو! سپین سرې مورکۍ یې لا هم هره ګړۍ د راتلو او لیدو په انتظار بې شماره اوښکې صدقه کولې او د خپل شهید بچي د راتلو لپاره یې په انتظار شپې سبا کولې.
زړه مورکۍ دخپل ګلالي ځوی عمر یادونو زنګوله او له ځانه سره به یې ویل: عمره!
موردې درته ومره!
عمره! مور دې درته ړنده شه!
ته به څنګه یې عمرجانه!
آه .. څومره دردمنه مور ..
څومره زوریدلې مور..
څومره کړېدلې مور..
هو! دومره درد چې قلم یې د انځور تاب نه لري.
ژبه ګونګۍ شي، حوس کار پرېږدي، ګوتې پړک واخلي لیکل نشي کوی، قلم وایي دا له غمه ډک انځور نشم کښلی..
سپین سرې مورکۍ په خپل پلو اوښلنې سترګې پاکې کړې او د خپل رب څخه یې د خپل ځوی عمر د راوستلو بیا بیا سوالونه کول، خو بې چاره لا پدې نوه خبره چې عمر یې کلونه وړاندې د یو ستر وحشت څپو وهلی، هو! لانوه خبره چې عمر یې انسان شکله وحشي ځناورو ته پر لاس ورغلی.
لا نوه خبره چې عمر زړګی یې یې نور په دې دنیا نشته.
هو، سپین سرې مورکۍ لا هم نه پوهېده چې سوله به راشي، امن به راشي خو ګلالی عمر به یې هېڅ کله رانشي!
