شعر/ انس حقاني
د زخمونو په بستر څړیکې ویدې شوې
چې د یار طبيبې سترگې را کږې شوې
بخت مې بیا راغی په غیږه کې یې ټینګ کړم
مړوندونو کې مې ماتې زولنې شوې
خدازده سر به د جانان کله خلاصېږي؟
په جرګو خو ورته ستړي قافلې شوې
خپل صورت پکې اوس سم لیدلی نشې
مکرجنې دروغجنې ائینې شوې
دي هر ځای پرتې د زرو د بُت پښو کې
ککرۍ پر اوږو تېږې شوې درنې شوې
د همت باغ مو د اور په باران شين شو
د توپان په شور مو ويښې ارادې شوې
د انس د زغم کاسه نسکوره مه شه!
اداګانې دې اشنا بې اندازې
