په کابل کې د صنعت او سوداګرۍ نندارتون پرانیستل یو مهم پیغام لري: افغانستان غواړي د خپلو اړتیاوو د پوره کولو په لور ګام واخلي. دا ډول نندارتونونه ښيي چې هېواد د تولید له ودې پرته اقتصادي ثبات نه شي ترلاسه کولی.
د ځانبساینې موضوع اوس یوازې اقتصادي بحث نه دی؛ دا د هېواد د ثبات، وقار او د خلکو د هوساینې لپاره یوه حیاتي اړتیا ده. کله چې هېواد زیاتې اړتیاوې له بهر څخه پوره کوي، اقتصاد یې د هر ډول بهرنیو بدلونونو تر مستقیم اغېز لاندې راځي. خو که تولید پیاوړی شي، نه یوازې اقتصاد باثباته کېږي، بلکې خلکو ته کار هم ډېرېږي او د هېواد پر کورني ځواک باور ورزیاتېږي.
افغانستان د ځانبساینې لپاره کافي ظرفیت لري. د کانونو پراخې زیرمې، د کرنې بډایه زمینه، د سیمې لپاره مهم جغرافیایي موقعیت او د کارپوه ځوان نسل هغه فرصتونه دي چې کولای شي هېواد په یو ثابت تولیدي مرکز بدل کړي. له لېتیم او مسو نیولې تر زعفرانو او وچو میوو پورې، افغانستان د خامو موادو پراخې سرچینې لري چې د سمې پانګونې په صورت کې ښې پایلې ورکولای شي.
کله چې موږ د فرصتونو خبره کوو، ورسره یو مهم اصل هم راولاړېږي: د صنعت او سوداګرۍ د ودې لپاره واضح او منظم کار اړین دی. د پانګونې خنډونه باید کم شي، خصوصي سکتور ته اسانتیاوې برابرې شي او صادراتي معیارونه لوړ شي. په دې ډول به داخلي تولیدات هم باکیفیته شي او هم د سیمې په بازارونو کې د سیالۍ توان پیدا کړي.
د دولت مسؤلیت د اسانتیاوو برابرول دي، خو د خصوصي سکتور مسؤلیت د کیفیت لوړول دی. له دې دواړو سره، د خلکو ملاتړ هم مهم دی. کله چې خلک په کورنیو تولیداتو باور وکړي، بازار پیاوړی کېږي او دا پیاوړتیا صنعتکاران نور هم هڅوي.
په پای کې، د کابل نندارتون موږ ته دا پیغام راکوي چې افغانستان د پرمختګ توان لري، خو د دې توان فعاله کولو لپاره ګډ کار اړین دی. که دولت، صنعتکاران او خلک په ګډه د کورني تولید ملاتړ وکړي، هېواد به د ځانبساینې پر لور په ثابتو ګامونو روان شي.
