د جدي شپږمه؛ د تېر درد، د نن ثبات او د سبا مسؤلیت

د جدي شپږمه د افغانستان په تاریخ کې د یرغل، قربانۍ او مقاومت د یاد یوه تاريخي ورځ ده. دا ورځ موږ ته هغه تریخ حقیقت راپه یادوي چې پردیو پوځونو زموږ پر خاوره تېری وکړ، ښارونه او کلي وران شول، زرګونه بې‌ګناه افغانان شهیدان شول او یو ملت د اوږدو ازمیښتونو لور ته ټېل وهل شو. د دې ورځې یادول یوازې د ماتم لپاره نه، بلکې د عبرت، هوډ او مسئولیت لپاره دي.
نن چې د پخواني شوروي اتحاد د یرغل له پیل څخه ۴۶ کاله تېرېږي، افغانستان په یوه نوي پړاو کې ولاړ دی. د جګړې اوږده لړۍ پای ته رسېدلې، عمومي امنیت ټینګ شوی، مرکزي اسلامي نظام حاکم دی او د هېواد په ګوټ ګوټ کې د بیا رغونې، زیربناوو، ترانسپورټ، کرنې، سوداګرۍ او خدماتو د پیاوړتیا هڅې روانې دي. دا بدلونونه د افغان ولس د صبر، قربانۍ او د خپلواکۍ د نه ماتېدونکي ارادې پایله ده.
د نن ثبات موږ ته دا درس راکوي چې خپلواکي د جګړې او مقاومت پر مټ ترلاسه کيږي، خو د ښې حکومتولۍ، عدالت، قانون حاکمیت، اقتصادي ځانبساینې او ټولنیز یووالي له لارې ساتل کيږي. اسلامي نظام هغه مهال پیاوړی کېږي چې د ولس له پوره ملاتړه برخمن وي، د ټولنې هر قشر ته د خدمت مساوي فرصتونه برابر کړي، د فساد پر وړاندې جدي مبارزه وکړي او د تعلیم، روغتیا او کار زمینې پراخې کړي.
افغانستان د ابادۍ لپاره پراخ ظرفیتونه لري: ځوان، هڅاند ولس؛ شتمنې طبیعي زېرمې؛ ستراتیژیک موقعیت؛ او د سیمې له هېوادونو سره د اقتصادي نښلونې امکان. د دې ظرفیتونو سم مدیریت، شفافیت او مسلکي تګلارو ته اړتیا لري. د پانګونې د جلب، د کورني تولید د ودې، د کرنې عصري کولو، د اوبو مدیریت او د ترانزیټ پراختیا هغه لارې دي چې هېواد د ځانبساینې پر لور بیایي.
د جدي شپږمه موږ ته دا هم راپه یادوي چې تفرقه، پردي پالنه او د ملي ارزښتونو کمزوري کول څومره درانه تاوانونه لري. نو نن د یووالي، متقابل درناوي او ګډ کار اړتیا تر بل هر وخت زیاته ده. د اختلافونو حل باید د خبرو، مشورو او ملي ګټو پر بنسټ وي، نه د زور او تاوتریخوالي له لارې.
په پای کې، د جدي شپږمه د شهیدانو د وینو امانت دی. د دې امانت حق هغه مهال ادا کېږي چې افغانستان امن، اباد، عادل او د ټولو افغانانو ګډ کور شي. راځئ د تېر له عبرته الهام واخلو، د نن ثبات وساتو او د سبا لپاره داسې افغانستان جوړ کړو چې خپلواکي یې تلپاتې، اقتصاد یې پیاوړی او ولس یې باعزته وي.