غزل
جانان خدرخیل
د دار تر توره پړي به مې سپینه غاړه وړمه
انجام د پاکې مینې ته په مینه غاړه وړمه
په هسکه غاړه ځمه سبا خپلې قتل ګاه ته
نور بس د ارام غېږې ته شیرینه غاړه وړمه
امېل د پرهرونو او په وینو سره مــرۍ مـــې
حضور ته د جانان به مې رنګینه غاړه وړمه
ورځم، د وفا نخښه سر په لاس کې ور وړمه
د یــار وه درته دا رنګه حسینه غاړه وړمــــــه
هر څاڅکی د هغه د محبت سندرې وایــــــي
نو ځکه خو همداسې رنګ په وینه غاړه وړمه
ټټر باندې مې مــه اېږدئ ګلــونه کلیــوالــــو
دا نه ګورئ چې ټپ ټپ ګلورینه غاړه وړمه!؟
