مسايلى كه هر مجاهد بايد بداند

مترجم: مولوی اسد الله حفظه الله
قسم دوم- آب مستعمل:
وآن آبی است که از اعضای بدن شخص وضوءکننده و یا از شخصی که غسل کرده جدا شده باشد، حکمش این است که همانند “آب مطلق” پاک‌ می‌باشد اما پاک کننده نیست، به این معنا که اگر این آب بر لباس و یا بدن بریزد آنرا ناپاک نمی سازد، مگر نمیتواند که لباس و یا بدن ناپاک را پاک سازد.
قسم سوم- آبی که شیء پاک با آن مخلوط شده باشد:
مانند: صابون، زعفران، آرد و غیره از چیز‌های که در اغلب احوال از آب جدا می‌شود.
وحکم قسم مذکور آنست تا زمانی که آب مطلق غالب باشد و با مخلوط شدن این اشیا غلیظ نگردد آن پاک و پاک‌کننده است، و اگر از این اطلاق خارج شد، طوری که اسم آب مطلق شامل آن نمی‌شد، پاک بوده اما پاک کننده نمی‌باشد؛ مانند: آب میوه، اگرچه بیشتر آن آب است اما دیگر اسم آب بر آن اطلاق نشده، بلکه به نام آب میوه از آن یاد می‌شود.
قسم چهارم- آبی که نجاست در آن افتاده باشد:
این آب دو حالت دارد:
حالت اول: این که نجاست لذت، رنگ و یا بوی آب را تغییر داده باشد، که در این صورت به اجماع علماء روا نیست با آن طهارت حاصل گردد.
حالت دوم: که آب بر اطلاق خویش (همان حالت اصلی) باقی بماند که هیچ یک از اوصاف سه گانه‌اش (رنگ، لذت وبوی) آن تغییر نکند، وحکمش این است که پاک و پاک‌کننده می‌باشد؛ چه کم باشد یا زیاد.
ملاحظه! هرگاه نجاست یک از اوصاف سه گانه‌ی آب را تغییر داد، آن آب نجس می‌گردد، و اگر طعم، بوی ویا رنگ آب با چیز دیگری غیر از نجاست تغییر پیدا کرد، تا زمانی که اسم آب مطلق بر آن به کار می‌رفت، آب مذکور پاک و پاک‌کننده می‌باشد.

به امید دیدار در حلقه بعدی به اذن الله متعال