مترجم: مولوی اسد الله حفظه الله
عمرت کوتاه است… مرگت قریب … و گناهت بزرگ…؛ و تو درین دنیا مورد آزمایش و در آمادهگی و بنای سرای آخرت و ابدی قرار داری، و منزل را جز با مال، وقت و تلاش و بردباری نمیتوانی ساخت، پس مال: عبارت از توشهای است از نیکیها است، اگر اموالت فروان باشد منزل زیبا برای خویش درست میکنی، و اگر کم باشد کوخ کوچک، تنگ و دور افتاده برای خویش بنا می کنی؛ و وقت همانا عمر توست، اگر عمرت طولانی و عملت شایسته باشد میتوانی منزل را در وقت کافی بنا کنی، و میتوانی سرمایههای بیشتری برای بلند بردن و تزئین آن بدست بیاوری، و در نتیجه قصر زیبایی آباد می کنی، و اگر عمرت کوتاه و عملت اندک باشد، و نتوانستی این عمر را در راه الله تعالی به کار ببری، از جملهء آن هفت گروهی باشی که روز قیامت الله تعالی آنانرا در سایهء خود قرار دهد آن روزیکه سایه یی بجز سایه وی جل جلاله نباشد، “جوان که در پیروی الله متعال بزرگ شده است” و در عبادت خداوند متعال بزرگ شده باشد، پس نمیتوانی با سرمایهای اندک وعمری کوتاه قصری آبادکنی. و تلاش همانا خستگی ییاست که در برابر بلاها، مصائب و امتحانها به آن مواجه می شوی، و از جمله سختیهای حفر کردن پایههای ساختمان، بلند بردن ستونها و بقیهی کار جزء تلاشهایی است که در راه بنای آن متحمل میشوی. و بردباری همانا صبری تو بر این همه سختیها و مشقتها، پایداری و ثابت قدمی در ساختار این ساختمان با اساس های ثابت و ارکان های قوی است، که باد آن را لرزانده نتواند وسیلها اساس و بنیان آن را خراب نکنند، پس همانند کسی باشی که شالودهای کار خویش را بر تقوای الهی و خوشنودی او بنا کرده، و چنین کسی بهتر است از کسی که آن را بر کنار پرتگاه سستی بنا کند که ناگهان در آتش دوزخ فرو ریزد. پس بناء کار خود را بر تقوی و خوشنودی الله تعالی پایه گذاری کن تا در آن جاودان زندگی کنی و تو در آنجا زنان پاکیزه داشته باشی و همیشه در سایهی الله تعالی به زندگی خود ادامه دهی.
