د عمر ثالث د خولې (کټه مټه) وينا په متن کې
ليکوال : امين وردګ
د ليکوال سريزه
دا هغه (23 دقيقه ايزه تاريخي) وينا ده چې (عمر ثالث) دکندهار ولايت د ميخانيکي لېسې په تالار کې-يوې لويې جلسې ته آورولې وه او ما له ثبتي څخه کټه مټه ، د ده په خپله لهجه او اصطلاحګانو سره- متن ته را واړوله او دغه نښانه (—–) پکې د اوږدې دمې ده ؛ د ځينو اصطلاحاتو ماناوې مې هم په قوسونو () کې وليکلې ؛ تر څو ګرانو لوستونکو ته د لوستلو پر مهال-ستونزې پيدا نه شي ! .
((د وينا بشپړ متن))
“اعوذ باالله من الشيطان الرجيم ، بسم الله الرحمن الرحيم ، الهم صل على سيدنا و نبينا و مولانا محمدٍ و على آل سيدنا و نبينا و مولانا محمدٍ و بارک و صل و سلم على جميع الانبياء و المرسلين و على کل ملائکة و المقربين و على عباد الله صالحين.
اعوذ باالله من الشيطان الرجيم ، بسم الله الرحمن الرحيم ؛ والعصر ان الانسان لفي خسرٍ الا الذين آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا باالحق و تواصوا باالصبر.”
محترمو علماى کرامو ، مشايخو !
که څه هم له موږ سره مناسبت نه لري ؛ ستاسو په مخکې زموږ او ست…(؟) کاره وينا ؛ خو بيا هم ! د اسلام پر بنياد باندې موږ وايو چې ——که څه پايده وکي !
اوف هو —- ! خو خبره دا شى ده ، بيا په —–طلباوو کرامو چې —- دا حرکت شورکړى دى —–او په دې کار اخته دي ؛ طاليبانو ډېره غټه دعوه کړې ده —هر چا چې پوښتنه جينې کړې ده ؛ که جرنالست کړې ده ، که يو مملکت کړې ده ، که عوامو کړې ده ، که دښمنانو کړې ده ، که خواصو کړې ده.
د دې طاليبانو و هغو خلکو ته دا بيان دى ، دا يې وينا ده ، دا يې جواب دى ؛ چې پوښتنه چا کړې ده ؛ چې : د طاليبانو کم هدف دى ، د طاليبانو کم مرام دى ؟
طاليبان و دا ويلي دي ؛ چې موږ چې يو —— دا د خداى پر مځکه کې ؛ دا د خداى دين پياده کوو ، دا د خداى د کليمې خدمت کوو—-شرعي احکام او حدود د الله برپايه(پلي) کوو.
دا يې جواب دى ؛ له اوله ابتدا څخه تر وسه پوري يې دا جواب دى او دا يې خبره ده ، دغه يې هم مرام دى —–واقعاً !
خو خبره دې ځاى ته راله—-طلباوو خو دا دي قربانۍ ورکړلې او هم دا دى ورکيي يې —روان دي ، ولاړ دي.
خو علماوو ته زما خطاب دى !
و دغو علماوو ته چې ؛ حاضرين دي او هغو علماوو ته چې ؛ دا پيغام ، بيا ورپسې شاته چې څوک پاته دي—دا امانت دي چې ؛ بيا يې و رسيي !
د هرې منتيکې عالم و خپل د خپلې منتيکې علماوو ته و رسيي !
په علماوو کې څه ناڅه ؛ يو په کمه اندازه ، په ډېره کمه اندازه باندې يو څه غِفلت سته !
خو دا دعوه چې موږ کوو چې ؛ موږ د اسلام دين نو که د خداى په مځکه کې پياده کوو ، د خداى حدود برپايه (پلي / حاکم ) کوو.
دا د الله حدود چې دي ؛ دا څوک بر پايه کيي ؟
طاليبان خو هغه دي ؛ خالي يې توپک (ټوپک) په لاس کې دي ، روان دي ؛ نن ژوندي دى ، سبا شهيد دى ، بله ورځ زخمي دى— خو دغه يې کار دى چې ؛ دغه مځکه –دپ —- د پساده خلاصه کي ؛ د پساقو پجارو (فساقو ، فجارو) څخه دا مځکه خلاصه کي ؛ دغه يې خذمت دى ، دغه يې کار دى !
دا دعوه چې دا طاليبان کيي چې وايي “موږ د خداى حدود د خداى په منځکه کې برپايه کوو”
دا دعوه د علماوو پر سر سره کيي !
دا دعوه چې دوى کيي ؛ دا په دې سره کيي چې ؛ زموږ تر شا علما لرو ، موږ په علماوو سره به نو دا دخداى حدود برپايه کوو ؛ د خداى حدود چې دي ؛ طلباء يې په څه شکل برپايه کي ؟
خو اندازه د شريعت چې ده ؛ هغه علماوو ته مالومه ده ؛ طلبو–طلباوو ته خو نه ده مالومه.
د بديع الميزان ، قطبي ، کنديې طالب دى ؛ دېته څه مالومه ده !
خو سيرپ (يوازې) دغه ورمالومه ده چې ؛ دا د خداى هغه ضۥروري علم چې دى ؛ هغه علم ضروري ورمالوم دى چې ؛ په دې يې يقين دى چې ؛ دا حق ، دا باطل دى.
دا مسئلې په مابين د مسلمانانو کې ؛ دا به څوک خلاصيي ، دا به څوک دا حدود برپايه کيي ؟
خو بعضې علماوو هغه دى يو څه خدمت کړى دى.
بعضې علماء له ځان سره پو پيکر کيي چې {لايکلف الله نفساً الا وسعها}
نو زه دا خوايش کومه ؛ چې ؛ د دي —- ودې آيات ته کماحقه ميصداق ورپيدا کړئ !
زه په يوه مدرسه کې ومه ؛ يوه کيشنۍ مدرسه مو جوړه کړې وه ، 15 يا 200 کسه انډيوالان وو _يعندې سبق مو وايه_ دا د مځکې سر ټوله پساد و نيوئ—-قتل قتال ٶ ، چور چپاول پوساقو پوجارو د مځکې سر ونيوئ.
مانا ! دا وضعه وتاسو ته مالومه وه چې ؛ تېره سوله ؛ يعندې ؛ خلکو تصور نسواى کولاى چې ؛ دا به په څه شکل باندې دا—اصلاح راځي ومابين ته ؟
نو دا چې ؛ ما سبک وايه ؛ نو زه را ولاړ سومه ؛ دا چې ما تصور وړى واى ؛ نو خو دا {لايکلف الله…} دا ما لره کاپي نه وو ؟
وام خالي تصور چې مي داو– وهلى واى ؛ نو ما څه په کړ— څه به مې په کدرت کې وه ؟
دا {لايکلف الله…} دا ما لره کاپي نه ٶ ؟
وام خو نو دا—-وام توکل توکل محض مې وکئ ؛ توکل محض ناکامي نه لري !
توکل محض ډېر زور غواړي ، توکل محض زه غواړم ؛ د دې علماوو څه !
خلک به وايي چې ؛ دا تحريک د څه وخته څه را روان ٶ او په څه شکل باندې ٶ ، په څه خوپيه شکل باندې ٶ ، د کمې خوا څه همايه کيدئ ، و د کمې خوا څه ترتيبېدئ ، و د کمې خوا څه روزل کېدئ ؟
د دې تحريک اپتيدا دغه وه چې ؛ په دغه دايره کې ، په دغه مدرسه کې ما کتاب کت کئ ، زه وم يو بل سړى مې هم راسره ملګرى کئ ؛ داغسې پياده له سنګساره څه زنګاوات ته پوريوتلو —په زنګاوات کې مو د يو سړي څخه موټرسيکل واخيستئ ، ((سرور)) نوميږي ؛ ښار ته بيا پسې ولاړو ، موټرسيکل مو جينې واخيستئ ؛ دا سړى مې تر شا سپور کئ ؛ دا بل مولي صاب ٶ ، دا مې راسره ملګرى کئ ؛ دا مې تر شا سپورکئ ؛ دغه يې اپتيدا وه ، دا چې نن پوريوتمه ؛ مازې مې تصور وواهه ، نو پوريوتم ؛ دغه يې اپتيدا وه ، د دغه و آخوا ته بل تصور را بند کئ ؛ و آخواته ام هېڅ شى نه وو !
پر ((موټرسيکل)) پورېوتمه ؛ وام پورېوتمه ! هلته مې د يوه سړي څخه موټرسيکل واخيستئ ، بيا مې و دې سړي ته وويل (دې مولي صاب ته) چې ته راشه ، پر دې دايرو (مدرسو) به وګرزيږو ، دا طاليبانو باندې به وګرزيږو ؟
نو د زنګاوته څه تلوکانو ته پر پښو ولاړو ، بيا مو نو ماښام ٶ راباندې ؛ په دا ماښام کې پر يو ترخو کې روان وو ؛ بيا مې دا مولي صاب ته وويل–ماول دغه (ترخې !) دا چې روان يو ، دا بيا په ياد لره ، يو —–يو ((تحول)) ان شاءالله راځي !
نو و دغه موټرسيکل مو جينې واخيستئ ؛ سهار مو شورو په وکړه ، يو دايرې ته ورغلو 144 کسه طاليبان هلته وسيدله ، سره راټول مو کړله ؛ دا توکل محض له پيکره مه باسئ !
چې هغه مو سره راټول کړل ، شاوخوا مو سره را دوره کړل ؛ باره مو ورته وويله چې ؛ دا د خداى دين پايماله سو ، دا د خداى دين پر دغه تريکه چالان دى —– چې هغه دى ډېر په يوه خوپيې ډول باندې مسلمانان هغه دى کيي ؛ په رښتيايي سره چې دى ؛ هغه ډېر سست چالان دى ؛ پوساقو پوجارو ټوله منتيکه ونيوله ؛ چور چپاول چالان دى ، پر عام ډمبر باندې د خلکو ناموس کښته کيږي —– د خلکو مالونه کښته کيږي ؛ پر عام ډمبر(قير سرک) باندې يې مړ کړي باره يې و ډبرې ته کښېنيي ؛ موټران تېريږي پر ډمبر ، پر ډمبر باندې مړى ناست يي !
دونه څوک نسته چې پټ يې کي !
دا مو ورته وويله چې ؛ دغه سبقان ام ويل کيږي ، په دغه ترتيب باندې چې ((مرده باد ، زنده باد)) باندې دا خبره نه حل کيږي—-موږه را ولاړيږو ؛ دغه طاليبان که خدمت واقعاً کيي ؛ د خداى د رضا د پاره ؛ دا سبق پرېښوول کيږي ، دا سبق نسته !
او نه چا وعده راکړې ده د يوې اوغوانۍ يا د ډوډۍ ؛ پر دغه وطن کې به سوال کوو ، پر دا وطن کې به پر مسلمانانو باندې -که چا راکړه که يې نه کړه را.
سبق بيا نسته او دا کار چې دى هپته نه دى ، ورځ نه دى ، مياشت نه دى ، کال نه دى دا !
د چا په کودرت (قدرت) دى ، که نه دى په کودرت ؟
او دا مې هم ورته وويل چې —-تاسي—-دلاوري به مې هم ورکړه ؛ چې مال : پاسق پاجر —– آ وخت کې ګرمي ام وه- مال په دغه غرمې کې پر دغه خځه (سنګر) ناست دى ؛ که که تور ګيټ (؟) دغسې دى !
د خداى و دښمني ته ناست دى ؛ اعلانيه يې کيي .
موږ او تاسو د خداى ، د خداى د دين هم ځان بولو او د خداى دين ته اعلانيه نسو کولاى .
دونه غفلت مه کوئ .
دونه بې غيرتيا مه کوئ.
په دغه څورلسو انسانانو کې چې داغسې مو ورته– ورته کړه ؛ چې ؛ بيا مو—که مو ځاى ونيوئ ؛ پر هغه ځاى باندې به ناست يو او که مو خير–ځاى فتحه کړئ ؛ هغه به بيا نه ايله کوو.
سبک (سبق) نسته او چيشي نسته او يوه اوغوانۍ نسته ، اسلحه هغه ده نسته ؛ هغه به په سوال پيدا کوو !
کړئ استې ، که يې نه کوئ ؟
په دغه څوارلسو انسانانو کې يوه انسان والله که ويلي دي چې ؛ زه يې کوم.
نو —– په دا څوارلسو کسانو کې ؛ يوه هم والله که ويلي دي چې ؛ په دغه شکل باندې يې زه کومه ؛ ول د جمعې په شپه که کار ٶ کوو يې ، کني نه يې کوو !
مال پس د جمعې يې څوک کيي ؟
خداى شايد (شاهد) دى ؛ دغه خبره داغسې ده ، په محشر هم دا شايدي زه ادا کوم !
نو که دا دايره ما “تسعى فيه” ګرځولې واى ؛ دا توکل محض څه ، پر هغه وخت باندې —–زه څه درته وايمه ؛ که دا دايره “ما تسعى فيه” و ګرزيږي ؛ نو وام نورې به مې هم ورقياس کړې واى ؛ بېرته به راتلاى و هغې خپلې مدرسې ته.
نو بيا مې چې ؛ هغه د خدايه سره وعده کړې وه ؛ نو بيا مې په هغه خپله وعده سره وفا وکړله ؛ خداى دغه مامله وکړه !
نو— نور مې پسې پرېښووله ، راغلمه بلې مدرسې ته ؛ -_هلته پنځه وو که اووه کسه وو _ هغو ته مې په هغه شکل خبره درنه کړه ؛ هغه اوو سرو ځانونه نوشته کړل.
خو يو امت دى ؛ دا داسې نه دي چې ؛ هغه جلا ګرزڼ (؟) ٶ ، دا جلا ګرزڼ(؟) ٶ ؛ يا هغه کوشنيان وو ، دا لويان ، يا هغه سپين ږيري وو يا دا ځوانان وه ، يا هغه ښځې وې دا نر وو.
دا په اپتيدا کې د دې کار کې ؛ دا داسې يو حکمتي کار ٶ ؛ دا دسې د يو امتحان دوره پر ما باندې پر دا اوله پله (ځل) کې راله.
نو دغه يې اپتدا ده چې ؛ د دغه ځايه څه مو شورو کړه ، تر ماذديګره مو دغه موټرسيکل وګرځاوه دروپينځوس کسان مو برابر کړل.
دغه د توکل محض انسانان مو دروپينځوس نفره برابر کړل.
مازديګر چې زه جينې راپوريوتمه ؛ ما ورته ول سبا راسئ ؛ دوى پر دغه شپه کې ؛ پر بې—–پر يوه بجه باندې راپوريوتل———- (( دلته سلګيو واخيست ))
بل چا ناره کړه ” ناره يې تکبير ؛ الله اکبر ، الله اکبر ، الله اکبر.
اسلام : زنده باد.
نو دغه يې د تحريک اپتيدا وه ؛ چې په دغه شپه کې را پوريوتله ؛ شواروز دا دى ګوره نه دى پره ، په سهار کې زموږ يو مولي صاب دى ؛ هغه تللى ٶ خپل امامت ته ؛ لمانځه ته سهار وختي تللى دى ؛ دا طاليبان ام په شپه کې راپوريوتلي دي——-سهار چې لمونځ وسو ؛ هغه مقتدې يې ورته وايي ” ما برايي [د شپې] خو داسې قران چې خوب وليدئ”
وايي څنګه خوب ؟
“ول دغه سنګسار ته ملکې [ملائکې] راغلې وې—— اوف هه
دلته د امير صاحب (رحمةالله) سلګۍ بيا ګړندۍ شوې
داسې پاسته پاسته لاس يې ول — نو ده — بيا ما ورته وويل ؛ مال ؛ تاسو پر ما هم لاسونه تېر کړئ —–اوف هه
بيا سلګويو واخيست !
دلته د تکبير نارې هم پورته کېدلې .
نو دا د تحريک اپتدا وه ، دغه يې کار ٶ ؛ دغه يو شواروز کې دا د تحريک اپتدا وه چې ٶ—-چې وشوول سوله ، په شپه کې را پوريوتله ، سهار د لسو بجو باندې مو موټران دوه پيدا کړل ؛ ((حاجي بشر)) ته مو وويله چې ؛ يوه يونو (هينو) يوه بيپور (ډاډسنه) يې راکړل ، موږ و کيشکينخود ته وروستله.
په کيشکينخود کې دغه خلک زموږ سره يو ځاى سوله ؛ حتى چې باره پسې ډېرېدله.
نو مو په سوال باندې د دغه خلکو څخه په ((پينځه پينځه ميله)) باندې څه اصلحه پيدا کړله.
دغه يې اپتيدا وه ، دغه يې شورو وه چې ؛ جريان يې پيدا کړ.
نو دا د توکل محض ثمره وه !
توکل محض چې دى ؛ هغه نه ناکامه کيږي ؛ نو موږ د دغه علماي کرامو څخه دغه خواسته (غوښتنه) کوو چې توکل محض وکي !
خداى ناکرده ؛ که دا زموږ دعوه ناکامه کېدله (دا زموږ غټه دعوه چې موږ وايو ؛ چې موږ ؛ په دې ملک کې د خداى دين پياده کوو ، د خداى حدود برپايه کوو)
خو تاسې په دې پوه ياست چې ؛ دا حدود بې علماوو ماسوا بيا بل څوک نه سي برپايه کولاى !
علماء يې پر کمو وظيپو (دندو) پر کمو رطبو کې برپايه کيي ؟
هغه رطبې بايد وپېژنئ ؛ چې دا پر کمو رطبو او پر کمو وظيپو کې دا حدود برپايه کيږي !
نو دا د هغه ځاى علماء پر داسې يو ټينګ عزم او په داسې اخلاص سره ودريږي—–خداى ناکرده ؛ پر دې صف کې مو کمزوري راځي ، په دې صف کې سبا د طاليبانو هغه خپل شناخته لمونځ يې نه يي زده ؛ يېر (هېر) به سي جينې !
نوى نسل روزل غواړي ؛ په دې کې غفلت سته ؛ په زور مو ورته درولى دى ، خطونه مو ورته نوشته کړي (ليکلي) دي ؛ که ته سبق وايې ويې وايه ، که نه يي نو ؛ دې ځاى ته موږ بل ملا راولو ؛ ته به باريږې !
نو په دا وچ زور سره —– دغه به د ده کم ثواب يي ؟
دغه به دى به د خداى څه پر دغه عمل کم اجر وغواړي ؟
پر دغه تحريک کې به —دغه تحريک ډېر غټ اخلاص پکار دى —– خداى—- هغه عذر به موږ جينې قبلوو —د عالمه څخه ؛ هغه عذر زه پخپله قبلومه چې ؛ هغه عذر په نزد د خداى قبول يي ؛ هغه دى او خداى سره خبر دي !
په خوله باندې سړى معذور نه بلل کيږي ؛ چې په خوله ووايي چې ؛ زه معذور يمه ؛ خو دى او الله سره خبر دي.
وام هغه عذر زه قبلوم ؛ د عالماوو څخه چې ؛ چې هغه په نزد د خداى قبول يي.
د ليکوال يادښت :
ګرانو لوستونکو ! دغه ليکنه آسانه نه ده ليکل شوې ؛ نږدې دوې هفتې وخت يې اخيستى ؛ ما د دې د پاره (کټه مټه له ثبت نه) متن ته را واړوله ؛ تر څو هغه (اصلي بڼه) له لاسه ور نه کړي او د وينا ارزښت کم نه شي ؛ نو ځکه خو بايد زما په هکله سمه پرېکړه وکړئ !
انتقاد او وړانديز مو په لېمو منم ، ستاسو د دعا په هيله ؛ ستاسو خدمت کوونکى (امين وردګ)
