ابوصهیب حقانی
وقتی مظلومیت و به آتش کشیده شدن مسلمانان مظلوم برما را انسان مشاهده کند و نگاهی به تفسیر آیات شریفه سوره مبارکه بروج بیفکند و داستان غم انگیز مسلمانان که در آتش های اصحاب اخدود افکنده شدند را مطالعه کند وجه اشتراک عجیب بین مظلومیت اهل ایمان می بیند اینکه مظلومین برما به همان گناه و جرم به دست بودائیزم افراطی قصابی و سلاخی می شوند که یک زمانی در طول تاریخ، مومنین بخاطر ایمان به الله متعال به دست اصحاب اخدود چنان سلاخی و قتل عام شده و به بطور دست جمعی به گودالهایی از آتش ها افکنده شدند در حالیکه جرم شان ایمان بود چنانچه الله متعال در سوره مبارکه بروج می فرماید:
«وَ ما نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ* الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ» (سوره البروج ۸ – ۹)
(ترجمه: در حالى كه هيچ نقطه ضعفى و تقصيرى از مؤمنين سراغ نداشتند بجز اينكه به خدا ايمان آورده بودند، خداى مقتدر حميدى كه ملك آسمانها و زمين از آن اوست و خدا بر همه چيز شاهد و نظاره گر است.)
ظلم، جنایت، وحشت و بربریت بودائیان حاکم بر برما (یا میانمار) علیه اقلیت مسلمانان آنجا یکبار دیگر برما و مظلومیت مسلمانان آن دیار را به سرخط خبرهای مهم منطقه و جهان تبدیل کرده است؛ مجامع اسلامی مثل همیشه به محکومیت شدید پرداخته، یکسری مظاهره های هدفمند در شهرهای خورد و کلان در محکومیت ظلم حاکمان برما به راه انداخته شده، موسسه های خیریه دست به کار، و فعالان انسانی و بشری بطور غیر گسترده و شکننده، آواز مظلومیت مسلمانان برما را بلند کرده اند.
طبق معمول آنچه که مایه تاسف شدید است سکوت ننگین جامعه بشری و مدافعان نام نهاد حقوق بشر است که جای سخن ادعای دفاع از حقوق بشر نموده اما در حین عمل کمتر توجهی به بشریت مظلوم مسلمان در اقصی نقاط جهان و بالاخص مسلمانان برما نمی کنند؛ گرچه اگر کمتر از یک فیصد آن حوادث تلخ و مصیبت های مرگبار و دردناک مسلمانان برما، بالای یکی از کشورهای دور افتاده امریکا و یا اروپا اتفاق می افتاد چه بسا از هیاهیوی غول های رسانه ای جهان غرب، و از موضعگیری های سیاسی و دفاعی غربی ها دنیا دگرگون شده و بخاطر دفاع از بشریت و احقاق آن، دست به هر گونه اقدام لازم و مورد نیاز می زدند؛ اما این کوران غیر و بینایان خود، چشم و زبان خود را عملا و عمدا بالای هر جنایتی که علیه مسلمانان در جهان می شود بسته و گنگ مانده و دل شان نیست که کمتر کاری برای رفع مظلومیت گسترده علیه اقلیت مسلمانان برما انجام دهند.
متاسفانه از بس مشکلات در جهان اسلام بی شمار است که مسلمانان (عموما) در سرزمینهای خود در حالت دفاع از اَرض و عِرض خود قرار داشته و کمتر توفیق همکاری و توان یاری رساندن به هم نوعان خود را پیدا می کنند؛ لکن آنچه مسلم است و تقریبا می شود گفت که مایه دلخوشی، دلگرمی و سبب امیدواری است اینکه مسلمانان جهان درد مشترک، مصیبت مشترک، غم مشترک، و ایده و فکر مشترک دارند و خوشبختانه از کمترین داشته های خود که همانا بلند کردن آواز مظلومیت شان به همدیگر و همرسانی آن در سطح جهان، استفاده کرده و همه از بی کسی و تنهایی خود شکایت به خدا برده و جفای انسان نماهای قرن را با فریاد و ناله در دل تاریخ ثبت نموده و تا حدودی نسبتا زیاد باعث بیداری و یاری هم می شوند.
ملت مسلمان افغانستان که سالهاست به درد و مصیبتی از جنس مظلومیت مسلمانان ستمدیده برما برخوردار است شاید بهتر از هر ملتی در جهان برادران و خواهران مظلوم خود در برما را درک کرده و احساس کنند اما همچنانکه دنیا شاهد است خود این ملت غیور با ظالم ترین جنایتکاران تاریخ در سرزمین خود در حالت مبارزه به سر برده و خود را شریک تمام درد و غمهای مسلمانان برما دانسته و هم آواز با مظلومین برما، صدای خود را تا جاییکه ممکن شنیده شود بلند کرده و از همه پیشتر به رب جبار و قهار رجوع کرده و شکایت ظلم ستمکاران زمان، نا اهلی و بی پروایی حکام دوران و بی کسی خود و مظلومان جهان را برده و انتظار نصرتهای غیبی حضرت حق، بیداری امت مسلمه و برانگیخته شدن ضمائر مرده بشریت را داشته و ان شاء الله تعالی این امتحانات سخت امت مسلمه نیز تاریخ انقضاء خواهند داشت و به زودی پایان برسند و مسلمانان جهان یکبار دیگر با عزت و اقتدار در امنیت و آرامش قرار گرفته؛ و شاهد عزت و سلامت مسلمانان شویم؛ و البته بهبود شرایط دردناک فعلی مستلزم اجرای درست و بجای فرمان های دینی و شرعی است که حتما نتایج گوارا و حیات بخش را برای جهان اسلام و مسلمانان ستمدیده در پی خواهد داشت.
و ما ذلک علی الله بعزیز
