د ویاړ څلې / عبد الله او زهرا
جمع او ترتیب : راشد
د ۱۸۷۹ د دسمبر په مياشت کې چې کله خلکو د انګرېزانو د دوهم يرغل په مقابل کې عمومي پاڅون وکړ ، پدې پاڅون کې د غازيانو تر څنګ د کابل څلور سوه ښځو هم برخه اخستې وه ، ۸۳ يې شهيدانې شوې وې ، دوی به په کورونو کې ډوډۍ پخوله او په اوږو به يې غازيان ته ور وړه ، همدا مهال ، د کابل د عاشقان عارفانو په سيمه کې د يوه نوي زلمي عبدالله کيسه ډېره جالبه او د هر چا د اورېدو شوه .
د عاشقان عارفانو د کلي اوسېدونکي زلمي عبد الله په خپل ګاونډ کې له زهرا نومي يوې پېغلې سره نکاح کړې وه ، د دسمبر په ديارلسم مازديګر د عبدالله په کور کې د واده يو مختصر مجلس جوړ شو ، ماښام ته عبدالله پدې مجلس کې ګډون وکړ ، مور يې د هغه په ګوته د واده نکروزي ورکېښودل ، همدې وخت کې ناوې زهرا اوويل : د عاشقانو عارفانو ټول سړي د انګرېزانو جنګ ته ورغلي ، او دلته د عبد الله واده دی ! زلمی عبدالله د واده له تخت څخه را کوز شو ، زهرا ته يې وويل : رښتيا دې اوويل ، پدې ورځ کې بايده نر د جنګ په ميدان کې وي ، نه د واده په ځای کې ، زه لاړم ، که را ستون نشوم ، شايد زهرا به په بله دنيا کې ووينم ، عبد الله خپلې کوټې ته لاړ او خپله ګردنۍ او تمانچه يې را واخسته او سنګر ته روان شو ، سبا مازديګر ته چې کله غازيان را ستانه شول ، عبد الله شهيد يې هم له ځان سره د بوډۍ مور کور ته راووړ ، ناوې زهرا راغله ، د عبد الله په نکروزو سره شوې ګوته يې ښکل کړه ، د ده مور ته يې وويل : ژاړه مه ! تر څو چې ژوندۍ يم ستا د ځوی عبد الله پر ځای به له تا سره يم ، له خپلې وعدې سره سم ، تر مړينې پورې زهرا د عبد الله په کور کې وه ، د کابل په ټول ښار د دې کيسه مشهوره او خلکو يې په احترام نوم اخست. روح دې ښاد وي .
