نوشتۀ: انجنیرمحمدنذیرتنویر،هالند
به سلسلۀ مضامین “انس با وحی”: برداشتی از آیات 104-109 سورة یونس (21): بخش اول
پیشگفتار:
عزیزان و علاقمندان نوشته هایم!
سپاسگزارم ذاتی را که برایم توفیق نوشتن این مقاله را نصیب گردانید که یکی از پُربارترین و با ارزش ترین مضامین بنده تا بحال در رابطه با «اُنس با وحی» می باشد.
هرچند این نوشته تاهنوز به اتمام نرسیده است، اما خواستم تا در جریان اتمام آن، این نوشته را در بخش های جداگانه خدمت شما عاشقان «راه توحید» نیز قرار دهم. زیرا عمق فهم و تجلی برداشت از نصوص قرآن، همچو بحری بیکرانیست که گنجینه های فهم و تواضع را با خود به ارمغان می آورد و بشر را بسوی انسان شدن و اشرف مخلوقات گشتن مسیر داده و پُر بار می گرداند. همانطوریکه فهم آن بیکران است، به جلو رفتن درین مسیر، و تدبر به آن نیز دروازه های بیکران فلاح و رستگاری را به روی فرد باز می دارد.
بخل زدایی کرده و خواستم تا این رستگاری، در روان و سینه های دوستانم نیز وسعت یافته و در «مسیر توحید» باهم یکجا، همسفر باشیم.
از کمی- و کاستی های آن، از پروردگارم که پروردگار شما و همه ای هستی هست، بخشایش می طلبم، و از علمای کرام در پُربار شدن آن، آرزوی همکاری دارم.
این نوشته بر من خیلی اثر گذاشته است، امیدوارم که خالق ام، حکمت و دوراندیشی در روند حیات را، برایم وبرای تمامی مشتاقان راه توحید نصیب گرداند. زیرا فضل الهی عام است و عطای حکمت اش خاص؛ و بر هرکی حکمت عطا نماید، او را نیکی فراوان عطا گشته است:
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَن يَشَاءُ ۚ وَمَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿البقره:٢٦٩﴾
{الله(ج)حکمت را به هر کس بخواهد می دهد، و آنکه به او حکمت داده شود، بی تردید او را خیر فراوانی داده اند، و جز صاحبان خرد، کسی متذکّر نمی شود.}
با التماس دعای حُسن ختام و شهادت در راه الله(ج) برای این بنده حقیر.
***
بخش اول:
الحمد لله رب العالمین:
ای مومنان! بزرگترین نعمت خالق هستی؛ که رحمت است عالمیان را، سهولت راهیابی بشر از طریق وحی می باشد.
وحی یکه ممثل سخنان خالق هستی بوده و در «قرآن و سنت» تجلی می یابد.
خالق یکه او را آفریده و از ذره ذره مسامات وجودش آگاه ست.
پس چنین ذات، سزاور گوش به فرمان بودنش را داراست!{انشقاق:2 و 5}
ذاتی که مسیر مخلوق اش را تعیین داشته، و وی را در چنان «راه روشن» مسیر داده که شب اش همچو روز روشن بوده، و انسان را در برابر اراده ی آزاد اش، که جوهر خلقت اش نیز می باشد، مسوولیت پذیر می گرداند.
بلی! رحمت الهی که در وحی تجلی یافته، بار سنگین فرد را در خودشناسی اش، در ماحول شناسی اش، و در خالق شناسی اش سبک گردانیده تا فرد بتواند ارداه اش را با اراده ی خالق اش گره زند، و زمینه های رسیدن به فلاح دنیا و اقبا را برایش فراهم آورد.
آغاز این رستگاری درشهامت ومردانگی فرد نهفته است!
(ادامه این مطلب را در بخش دوم تعقیب بدارید)
