غزل/ شرافت وياړ
شرافت وياړ
ﭘﺴﯥ ﻭﭺ ﻣﯥ ﺷﻮ ﺯړګی ﻟﮑﻪ ﻏﺎټوﻝ
ﺭﺍﻧﻪ ﻭﺭﮎ ﺩﯼ ﯾﻮ ﺳړﯼ ﻟﮑﻪ ﻏﺎټــﻮﻝ
ﻭﺥ ﺩ ﺗﻮﺭﻭ ﻏﺮﻭ ﻟﻤﻦ ﮐﯥ ﺩﺍﺳﻲ ښکاري
ﻟﮑﻪ ګل ﻟﮑﻪ ﻏﻤﯽ ﻟﮑﻪ ﻏﺎټـــــــﻮﻝ
ﭼﯥ ﭘﻪ ﺭﻧګ ﺑﺎﻧﺪﯤ ښاﯾﺴﺘﻪ ﻭﻱ ﻻﺱ ﺗﺮﯤ ﺗﺎﻭ ﮐړﻡ
ﻏﯧږ ﮐﯥ ﻭﻧﯿﺴﻢ ﺍﻏﺰﯼ ﻟﮑﻪ ﻏﺎټـــــﻮﻝ
ﯾﻮ ﭘﺮ ﺑﻞ ﺑﺎﻧﺪﯤ ﭘﺮﺗﯥ ﯾﯥ ﺗﻮﺭﻱ څڼې
ﺩﯼ ﭘﻪ ﻣﻼ ﺑﺎﻧﺪﯤ ﻧﺮﯼ ﻟﮑﻪ ﻏﺎټــــﻮﻝ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻪ ډﯦﺮ ﯾﯥ ﺗږﯼ ﯾﻢ ﺩﯾﺪﻥ ﺗﻪ
ﻟﻮﯼ ﺷﻮ ﻏﺮﻭ ﮐﯥ ﻟﯧﻮﻧﯽ ﻟﮑﻪ ﻏﺎټــــﻮﻝ
