تبصره : عبد الله صدیقی
امروز یکبار دیگر ناحیه نهم شهر کابل شاهد حمله هجومی بزرگ طالبان بود ، حمله مذکور سبب ویرانی عمرانهای زیادی در محل واقعه شده وطبق منابع اطلاعاتی طالبان تلفان جانی زیادی درصفوف خارجیان داشت.
از طرف دیگر اطلاعات پیهم از شمال وجنوب کشور در مطبوعات نشر می شود که طالبان ولسوالی فلان را گرفته وولسوالی فلان را محاصره کرده وتلفان سنگین در صفوف نیروهای امنیتی کشور وارد گردیده.
منابع حکومتی این چنین حملات را ناچیز گرفته تلفات در صفوف امنیتی خودرا کمتر اعلان میکند، اما در حقیقت وشواهد که از محل واقعه بدست می آید تلفات جانی ومالی آنقدر زیاد بوده که حکومت نمی تواند انرا مخفی نماید، ویا قناعت مردم را حاصل نماید که این قسم حملات تلفات کم داشت.
به نظرما وقوع این چنین حادثه در شش کیلومتری ارگ ودر مراکز خارجیها اگرچه هیچ قسم تلفات جانی نداشته باشد ، همان تلفات معنوی که به نیروهای امنیتی بوجود می آرد کافی است .
تا به کی حکومت می کوشد حقایق را مخفی نگهدارد ؟
وتابکی این قسم حوادث را نا دیده می گیرد ؟
تا چه وخت در برابر این مقاومت کشور شمول ایستادگی میکند؟
در شمال اگر دوستم به جنایات بشری دست میزند ومی کوشد مقاومت را ختم کند ، در جنوب کدام دوستم پیدا می شود که در برابر مقاومت ضد حکومتی عملیاتی را راه اندازی کند؟
حمله امروزی بر مراکز نیروهای خارجی به حکومت اقای اشرف غنی پیغام واضح داشت که حکومت نمی تواند مقاومت ضد حکومتی را از راه استعمال طاقت پایان بدهد . حکومت باید بداند که چي چیز باعث شده این قدر مقاومت منظم ومستمر در شرق وغرف وشمال وجنوب کشور جریان دارد.
هم چنان حمله امروزی به خارجیها وخصوصا امریکایهای اشغالگر نیز پیغام میدهد که انها نمی توانند این کشور مسلمان وازادی خواه را زیر یوغ استعمار خود بیاورد ونمی تواند مقاوت مستمر را خاموش نماید، در چهارده سال گزشته هرقدر کشورهای ابرقدرت جهان کشیدند که مقاومت را انتها بدهند مگر ناکام شدند.
به حکومت کابل ونیروهای خارجی لازم است که پی امدهای این حمله را درک کنند وبه اشغال این کشور خاتمه بدهند.
